~Σκότος στο βάθος ενός αέναου κομματιού της ψυχής~

~Έτσι είναι...

Την απάντησή σου στη δίνω στις γραμμές...

ενός τραίνου ίσως εύχομαι,έτσι που με καταντάς σ'αυτό το αέναο κομμάτι της ψυχής...

κι εσύ δίπλα με το μπλαβί σου δέρμα...

και τα κατακόκκινα από το κλάμα σου μάτια..

Ύστερα από τον Ωρίωμα...

ρήμα και αστερισμός το πρόσωπό σου...

~Ίσως θα ήταν καλό να ανατρέξεις...

να βρεις στις σπηλιές σκαλισμένο το μέλλον..

Στα σπίτια σου με τα εγκλωβιστικά δαιμόνια...

Αυτά που δε μου μοιάζουν...

~Τα πρωτεία τα έχεις στον πόλεμο...

μα και στη λιποταξία...

γι'αυτό η Αφροδίτη είναι η εξοργισμένη στο τέλος πάντα...

Η Αφροδίτη που γεννά τον Έρωτα...

και σαν μητέρα δε θέλει να την απογοητεύσει...

Μα είναι η μάνα το θέμα;

΄Η η πορεία του παιδιού;

Ποιούς απογοητεύει αληθινά ο Έρωτας;

~Τους ανθρώπους...

Οι άνθρωποι τον θρέφουν με την καρδιά τους...

με την πίστη τους...

Οι απόμακροι από τη ζωή είναι αυτοί που τον καταστρέφουν...

με θεωρίες...

θεωρίες που μένουν στην ιστορία...

Τί απέγιναν αυτοί;

Έμειναν στην ιστορία μόνοι...

Πού είναι το κέντρο αυτού του άδικου για τα μελλούμενα;

Στη θεωρία της προετοιμασίας για καταδίκη ονείρων και όμορφων ιστοριών...

Ο Έρωτας, όμως, είναι για τους ανθρώπους...

Και οι λέξεις σου δε μιλούν για πρόσωπα, αλλά για πλαστά προσωπεία...

~Στη συνέχειά σου εγώ προσθέτω...

Οι δαίμονες ως δαίμονες...

κάναν τη δουλειά του ονόματός τους...

και ως διαμοιραστές μοιράσαν...

Η μοίρα που λαμβάνεις απ'αυτούς...

ξεκινά στα παιδικά σου χέρια...

και σ'ακολουθεί δερματόστικτα ως και τις μέρες της ενηλικίωσης...

και της παρακμής...

Η μοίρα πιάνεται και μπλέκεται και με τα χέρια άλλων...

Και όλοι αφήνουν δαχτυλιές...

Κάποιες είναι κόκκινες...

Αυτό το χρώμα δίνει μηνύματα ανάλογα με τα μάτια που θα διαλέξεις να τα δεις...

Όμως, στην τελική, ναι...

Όλοι αγγίζουν και στιγματίζουν κομμάτια της δερματοστιξίας που φέρεις ως παιδί...

~Η καταδίκη και η οδύνη...

παρότι κι εγώ τα μπερδεύω...

δεν έχουν να κάνουν με τη ζωή την ύστερη των δεκάτων-όγδοων χρόνων σου...

Εξακολουθείς να με συγχέεις...

Κι η σύγχυση φέρνει το μετέωρο...

Μερικές φορές, πρέπει να μάθεις, πως η πραγματικότητα και η επιφάνεια...

είναι η έξοδος προς την ευτυχία...

Απ'τις σπηλιές σου...

~Εκεί είναι η ζωή, κι όχι η κοινή περιφορά της ψυχής σου...

Φάντασμα εσύ τη μετατρέπεις...

Όχι εγώ...

που στη γη πατώ και τον Ήλιο στο άρμα του βλέπω με πρόσωπο λείο...

και συνοδηγό του τον Έρωτα που δεν απογοητεύει σε αυτόν τον κόσμο...

Σ'εκείνον μόνο δέχομαι να μιλώ...

μόνο αυτός με ακούει...

Μόνο αυτός ανταμείβει...

~Και τότε αφήνω τα ρούχα μου να κυλήσουν χαϊδεύοντας το σώμα μου γυμνό, την υπενθύμισή σου...

Χρησιμοποιώ το χώμα ως καμβά...

Το χώμα που πλάθει μεν...

όμως το κάνει με αγνότητα, εξιλέωση...

Την επιβεβαίωση του προορισμού μου...

Γιατί πάντα ήθελα να πλάθω...

μα οι ζωές και οι αποφάσεις των άλλων...

μου έδιναν τη λάσπη που ρουφά το αίμα...

Τώρα το χώμα μ'αγκαλιάζει...

και με την τρυφερότητα που το διακατέχει δε με θάβει...

Δε με πίνει...

Δε με καταναλώνει, μα προσφέρει...

Προσφέρει όσα αναζητώ...

Υπάρχουν νερά που σου δείχνουν πού περπατώ, τί κοιτώ, και πώς είμαι...

 Κοίταξέ τα στον πυρήνα...

~Το Άλφα στο όνομά μου...

δεν ήταν ποτέ στερητικό...

Ήταν η αρχή της λέξης Αναγέννηση...

Αν σε κάθε σώμα κατοικεί μια θεότητα...

αυτή ζει και πεθαίνει στο δικό μου...

Κι όταν αντικρίζει αδελφές...(ή και ψυχές)

τους φωνάζει...

κι ο αντίλαλος τις φτάνει...

Μα όπως ανάλογα τα μάτια, 

το κόκκινο είναι έρωτας και πάθος...

ή αίμα και οδύνη...

το ίδιο ισχύει και για τα αυτιά που θα λάβουν τις φωνές...

~Κώδικας γραφής που μια ιστορία Τέχνης θα μπορούσε να αναγνωρίσει...

ή μια επικοινωνία θεϊκή...

Όπως και να' χει...

ο πόθος είναι κάτι που στις λέξεις είναι απλά πι, όμικρον, θήτα, όμικρον, σίγμα, τίποτα...

Μα αν τον φέρεις στη ζωή...

και τον αφήσεις να τη ζήσει,είναι το νόημά της όλο...

~Καίος~

~Μίλησε μου...

έτσι για διαφορά μίλησε μου...

άνοιξε το στόμα σου και αντί για οχετό που φαντάζομαι...

πες μου κουβέντες που θα γεμίσουν την καρδιά μου...

κι όχι σαν τις άλλες που τις λες μα ανοίγουν τρύπες στον κάδο που με έχεις πετάξει να σαπίσω...

Κανένα κουτί δεν πάυει να είναι εγκλωβισμός...

όσες τρύπες κι αν έχει...

όσα κενά στις πλευρές του κι αν του ανοίξεις..

Μόνο κενά ανοίγεις...

Το κουτί δε θα πάψει να είναι κουτί ποτέ έτσι όπως βαδίζεις...

Όσο και να το σέρνεις,δε θα τρυπήσει αρκετά ώστε να ελευθερωθώ..

~Στο μνημείο του έρωτά μας οι Καρυάτιδες πέφτουν στο χώμα μία μία...

σαν κλωστές και νήματα που καταρρέουν στο ψαλίδι...

Και ξέρεις πόση δύναμη έχει το ψαλίδι....

Έχεις νιώσει το πάγωμά του στο λαιμό σου...

κι εγώ την κόψη του...

στο στομάχι, σαν στα μάτια με κοιτούσες και έλεγες ψέμματα πως η θλίψη σου δεν είναι πιο ισχυρή απο την κόψη....

Και μ'έκοψες πρώτη...

μ'έκοψες και έσπειρες μέσα μου αυτή σου τη θλίψη...

Κι ανακάλυψα,έμαθα πως η θλίψη είναι η γιορτή των ερεβώδων ψυχών..

μα εσύ δεν ήσουν ερεβώδης...

ερεβώδης έγινες και θέλησες να με μολύνεις κι εμένα με έρεβος...

Με έκοψες από την αρχή πρώτη....

με κόβεις,με κόβεις για όσο αίμα έχω να δώσω...

Είναι αχανές το χρώμα του ...

και Στείρο τ'όνομά του...

γόνοι μηδενικοί από την πλήρη απομύζησή του...

με γεύση μεταλική να θυμίζει τη λεπίδα-φορέα της αρρώστιας...

και ξεχύνεται μέσα από αιματοπτυσία κι όχι απο της φύσης την ευχή και την κατάρα του ανθρώπου να αιμοραγεί από ατυχήματα...

Γιατί δεν ατυχήσαμε....

Άρπαξες ένα μπουκάλι γεμάτο κώνιο...

κι αφού το άδειaσες στο στομάχι μου...

το έσπασες πάνω μου...

Έβγαλες ύστερα το μαχαίρι που τελετουργικά έιχε μεταμορφωθεί από κάτι κάποτε πανέμορφο και σπάνιο, έρωτα θαρρώ το ονόμαζαμε....

κι η ιστορία εκτυλίχθηκε όπως μόνο εσύ έγραψες και γνωρίζεις...

Έμεινα με μισόκλειστα μάτια να σε κοιτώ σιωπηρά να με βιάζεις με την κάθε σου κίνηση, να μου ανοίγει ουλές στον ψυχισμό μου....

Έμεινα με μισόκλειστα μάτια να σε κοιτώ να απομακρύνεσαι φωνάζοντας υστερικά να γυρίσω πίσω....

Έμεινα να σε κοιτώ να μιλάς στον καθρέφτη και να τον καταριέσαι για το κατακόκκινο κεφάλι μου που δεν τόλμησες να αγγίξεις παρά μόνο με μπουκάλι...

Δεν τόλμησες να χαιδέψεις....

να νιώσεις....

δεν τόλμησες να ακουμπήσεις ούτε ένα λεπτό την καρδιά σου στο τραπέζι να τη ρωτήσεις τί θελει...

ποιον θέλει...

για ποιον υποφέρει δικαίως και για ποιον αδίκως....

Όχι...

χτυπιόσουν στους τοίχους....

καρφωνόσουν στα καρφιά ορμώμενη από μελωδίες παράκρουσης που δεν απέρριπτες...

ενώ άκουγες τους κακοποιητές σου να τραγουδουν χαρωπά μέσα στη ζωή σου...

τραγούδια πένθιμα για εκείνη...

έσκαβες έσκαβες....

να την πετάξεις κι εκείνη κι εσένα κι εμένα...

πήρες ένα κακό πουλί με ράμφος αιχμηρό και μολυσμένο...

και το έκανες σωτήρα...

το αγάπησες με έναν τρόπο βγαλμένο από τρομολαγνεία και σαδισμό...

Κατάπιες τα αφοδεύματά του...

σκληρά και παθητικά τα κατάπιες...

συνεχίζεις...

εγώ αιμοραγώ...

Πλένεσαι στο αίμα μου...

εγώ αιμοραγώ...

είμαι στο κουτί μου...

αιμοραγώ...

με σέρνεις...

Δεν ξέρεις που με πας...

απλώς φωνάζεις και κρύβεσαι όταν ακούγεται ο αντίλαλος σου...

Παίρνεις φωτογραφίες που αναβλύζουν καρκίνο...
κόλαση και καζάνια....

τις χαζεύεις...

σου γελάνε παρανοϊκά...

γελάς πίσω...

λες μέσα σου, έτσι με έκαναν..

έτσι με όρισαν...

έτσι μένω,παραμένω...

Ο κόσμος ναρκώνεται...

εσύ παραλύεις...

εγώ πεθαίνω..

έγω φωνάζω,κλαίω για μας,μιλώ την αλήθεια, παρά την κατάστασή μου παλεύω με το αίμα,το πνεύμα,τα δαιμόνια...
~Σηκώνεσαι...

τα καταφέρνεις...

μειδίαμα στο πρόσωπό μου που σ'έφτασαν οι κραυγές μου...

Παίρνεις το μαχαίρι...

κόβεις τ'αυτιά σου...

παίρνεις μαχαίρι...

ξεσκίζεις τον εαυτό σου και ό,τι αγάπησες...

Το παραδίδεις στου Χάρου τα δόντια...

να το μασήσουν κι άλλο μήπως σου δώσουν την σωστή απάντηση για εμάς...

κάτι που ήδη γνωρίζεις...

αλλά δεν πράττεις...

γιατί στον κόσμο που επιλέγεις οι μόνες πράξεις είναι οι απάνθρωπες και οι σοδομικές...

λέγοντας...

επαναλαμβάνοντας...

πως σε κλείσανε...

σε κλείσανε οι φόβοι και οι άνθρωποι...

Κι εγώ δίπλα σου βλέπω το κλειδί γι'αυτό το γαμωκούτι που πήγες και μ'εκλεισες...και κλείστηκες...και μας εγκλώβισες...

να κρέμεται στο λαιμό σου....

και μυρίζω την αγάπη μας να ζέχνει απο το αμάρτημά σου που συγκεντρώνει τα δάκρυα όλης της πλάσης...

και πιάνοντας το κεφάλι μου...

προσπαθώ να επαναφέρω στα μάτια μου,για να μην ξεχάσω και πανικοβληθώ και παραιτηθώ από την αλήθεια που γνώριζα...

την εικόνα ενός δημιουργήματος...

που ήταν γεννημένο να είναι στο φως...

γιατί μέσα σε κουτιά....

μπαούλα και εξαφάνιση...

γίνεται στιλέτο...

και δίνει στους ιδιοκτήτες του την επιλογή να το πιάσουν...

και να κόψουν μέσα στην απελπισία τις φλέβες τους για να σκοτώσουν τις ερωτευμένες τους ψυχές...

~Καταδικάζει...

στο πυρ το ενδότερον το τρισκατάρατο..

~Στην κατάντια σου να σέρνεσαι...

πίσω από οθόνες νεκρές και ψυχρές...

εκεί με πήρες και μ'εκλεισες...

εσύ και το αιματηρό στιλέτο των επιλογών σου..

~Caraangren~

~Κάτω από τις μηχανές των ατμών ταξίδεψα...
συρόμενη να μην αφήσω ίχνη...
και να αποδράσω από το μάρτυρ-ντομ...
Με χέρια σφραγισμένα με μώλωπες από την αιχμαλωσία...
Κάνοντας τη λάσπη δέρμα μου....
τις πέτρες πέλματα...
καλυμμένα σε πράσινο σκέπασμα από την υγρασία....
και για να μην ακούγονται τα βήματα μου...
στην έξοδο ενός καλά πλασμένου ...
και ομηρικά δομημένου τούνελ...
περιπετειώδης τραγωδία γαρ, δική μου και μόνο...
από τα δαιμόνια του μυαλού μου...
που έχουν επισήμως βαδίσει στην ενηλικίωση τους...
και δεν είναι πια μικρά να μου κρύβονται στους χάρτινους βράχους τους....
τόσο αληθοφανείς όμως...
Τυφλώνομαι από αυτό το σαν μοιρογνωμόνιο παράθυρο των συναισθημάτων...
που το τυλίγουν εξελίξεις...
~Πράξη δεύτερη...
Στο ξέφωτο...
με μισόκλειστα μάτια και κρατώντας στο χέρι μου...
ψωμί με ολοκληρωμένη ζύμωση...
και σάρκα από τέρατα...
πρώτης ποιότητος σάρκα....
που έπρεπε να γίνει αυτό που είναι...
κι έτσι την καταπίνω και με θρέφει...
κοιτώ τον ήλιο...
που τόσο μου έλειψε...
Με ύφος σκληραγωγημένο, αλλά έχοντας την ομορφιά και την ευαισθησία μου...
Βλέπω τους αθάνατους να απλώνονται στις ακτίνες του...
να με αγγίζουν....
Το βλέμμα μου σίγουρο στο έδαφος το χλοερό και μες στη λάμψη....
και ξανά ψηλά....
~Σκέφτομαι πάλι....
κάνω τους συνειρμούς  της φυλακής μου....
τότε που σου μιλούσα στο μπουντρούμι...
συνεχίζω ακράδαντα...
~Δεν ήταν οι θεοί που ζηλέψαν την αγάπη μας....
Θα ήταν μια πολύ καλή δικαιολογία στο αμάρτημά μας....
Σίγουρα στο στο δικό σου αμάρτημα....
Έχω στιγματίσει τα χέρια μου στην αντιστοίχισή μου....
για να το κάνω κοινό....
Στου σκότους το κελί εγώ μπήκα...
σπρώχνοντας μαχητικά την πόρτα...
κρεμάστηκα και έβγαλα άχνες και ουρλιαχτά....
Ανεξάρτητα αν ακούστηκαν...
ήμουν εκεί....
Κι εσύ....
πίσω από την πόρτα...
έχοντας πάνω σου τα αποτυπώματά μου....
~Πράξη τρίτη....
Η ψυχοσύνθεσή μου...
ένα ολάνθιστο μαγευτικό δάσος...
και το περπατώ επιζήσασα...
με ένα κομμάτι βάλτο που απομυζούσε...
και τώρα απλώς ξερνά τα σαπισμένα του φρούτα και πτώματα όσων μιαρών έφτιαξα...
Την κατανομή μου την πάσχισα....
διαμοιράστηκα από τον καλό και τον κακό δαίμονα....
και καθένας πήρε το μερτικό του...
Σαν συμφωνία, μόνο ένα μέρος έχει τον τρόμο και τον οδυρμό...
και τώρα πια έχει στην ουσία δάκρυ και συνήθεια...
~Πράξη τέταρτη...
Σε κοίταξα στα μάτια...
είδα το άδικο να σε τρώει...
μαζί με τα μαρτύριά σου....
Δεν πέρασες το κατώφλι...
παρά φύσηξες στις ρωγμές μπροστά σου εφιάλτες...
Λυσσάνε τώρα και σαν φαντάσματα...
σε κυνηγούν γύρω από το κεφάλι σου...
Στρέφω την όψη μου αλλού σου λέω...
Δεν μου ανήκει η θέση του σφαγέα των δικών σου λαθών...
~Δεν ζήλεψαν οι θεοί την αγάπη μας....
Το καταλαβαίνεις;
Εσύ επέλεξες να πέσεις στο κενό...
~Πράξη....
μόνο η πράξη μετρά...
Κοιτώ το κενό και ακούω τις φωνές σου...
Το χέρι μου κρέμεται...
Το κορμί μου ίσιο....
Δεν περιμένω...
Τίποτα...
Τη φωνή μου δεν μπορείς να την ακούσεις...
Στο κενό δεν υπάρχουν ήχοι...
Στο μπουντρούμι που μιλάει....
οι σωστές λέξεις είναι μόνο μέσα σου....

~Σάπιες Mέγαιρες~

~Μέγαιρα γνωρίζεις;
Την έννοια λέω...
Αυτη η πασίγνωστη...
γίνονται μνείες...
ξέρεις....
~Στο μπλε δωμάτιο το αδράχτι των στιγμών...
μελωδίες δίχως φίλους...
με πάνε πίσω σε σκοτεινές εποχές...
άσχημες ώρες...
Η επιλεγμένη σιωπηρή μοναξιά στο πλήθος...
Γεμάτη μούσες να επιπλέουν στον πολυτελή μας βάλτο...
~Κι η πλάση ναρκωτικό στην κατάθλιψη...
Αφημένη σ'ενα παράθυρο να επικαλούμαι και να διώχνω την ελπίδα δίχως αξία...
Στους κύκλους να κλείνομαι...
να μη μπορώ να σπάσω...
~Μα τί καταραμένη που είσαι...
να κυνηγάς το γονιό σου σε ξύλινες μαριονέτες...
και θαρρούσες ήταν ζωγραφία σου αυτή η φωνή...
~Ταξίδευα μόνη...
πάντα σε επαρχίες ξένες...
με άτομα δίχως αυτιά...
Σάπιες χείμαιρες είστε τόσο νεκρές...
Τόσο νεκρές και μακρινές...

~Αιολικός Μάρτιος σ'ένα Παράδεισο~

~Η πτώση της καμπάνας στη χώρα της ευτυχίας μου....
ακούστηκε σαν το τέλος κάθε ψυχοπαθή πόνου...
κατακτητή του ερειπωμένου μου βασιλείου...
και φύλακα αυτής της σκοτεινής κληρονομιάς....
~Λένε πως ο ήχος...
ακούστηκε ακόμα και στους ξένους τόπους...
λες και τον ταξίδευαν γηγενείς μου ψυχές που έκλαιγαν τη μοίρα του...
και μετανάστευσαν σε κλίμα εύφορο για να βλαστήσουν...
Μέχρι και σε βασίλεια κλεφτών της πλάνης...
με αδυναμία σε άνθη ομορφιάς εξέχουσας...
~Στο χαρμόσυνο τέλος αυτής της καμπάνας....
που σήμαινε την απελευθέρωση της καταστροφής...
Ροδο γύρισε το κεφάλι τρομαγμένο και κοίταξε τον ορίζοντα...
Είδε το κάποτε βασίλειό του....
να αποκολλάται από τη γη....
και να πλέει στον αέρα σαν νησί μιας παραμυθιακής φαντασίας...
~Και ξαφνικά σύννεφα απλώθηκαν στη νέα του οικία...
και το χρώμα άρχισε να ρέει από γύρω του δείχνοντας την πλάνη των κλεφτών...
Οι ειδυλιακές μορφές....
έγιναν μουντές σκιές...
και ο θρόνος του Ρόδου μια καρέκλα με πόδια ρημαγμένα...
Ο ήλιος είναι πια ένα κόκκινο φεγγάρι....
και τα πουλιά που τόσο απολάμβανε να ακούει...
Αρπυιες σαρκοβόρες που το κάρφωναν με το βλέμμα τους εχθρικά....
~Εκεί ήταν που το Ρόδο τρόμαξε...
και άρχισε να τρέχει προς τον ήχο της πεσμένης καμπάνας...
Το νησί όλο και κέρδιζε ύψος....
και το άνθος μας απελπίστηκε...
Έμπηξε τα χέρια στο χώμα κι άρχισε να σπρώχνει το έδαφος πίσω,να προφτάσει...
Άρχισε τις κραυγές...
τους λυγμούς...
~Δίπλα στα σύννεφα....
ο αέρας έφερε φωνές δίπλα μου...
Πήγα στην άκρη της χώρας μου...
και έριξα την όψη μου για λίγο πίσω απορημένη...
Ξάφνου τα μάτια μου αντίκρυσαν εκείνο...
μέσα από το μαύρο να σέρνεται να μην το καταπιεί...
Ρίγησε η καρδιά μου....
και χλώμιασε το πρόσωπό μου για μια δόλια στιγμή...
Όλο τον κόσμο γύρισα...
κι ο κόσμος τιποτένιος...
ποτέ του δεν το εντόπισε μέσα στην πολύχρωμη κρυψώνα του...
~Με είδε να το κοιτώ...
σήκωσε το χέρι του έντρομο μήπως και με πιάσει...
έσφιξε τη γροθιά και προσπάθησε να σπάσει πέτρες στην οργή του...
χαϊδεψε το χώμα δείχνοντας μου πως είναι ζεστό μόνο για μένα...
Σκέψεις...
Τέτοιο πρόσωπο κι όμως μπόρεσε να γίνει μορφή επίπονου εως δάκρυ πανικού...
~Απ΄το σκήπτρο μου τράβηξα ένα λευκό φτερό...
το έδωσα στον αέρα να το πάει στο Ρόδο...
Με γλυκόπικρο μελάνι του έγραψε....
Αντίο....

~Coin-operated boy~

~Βαλε με στον κοσμο σου...
οσο κι αν σε χτυπαει καποιες φορες...
Ακομη κι αν λες πως ηρθαν δαιμονες και τον εκαψαν ολοκληρο...
Ο δικος μου απλα καταστραφηκε...
τον κρατουσα πανω στα χερια μου...
και επεσε και με πλακωσε...
Ξερεις το βαρος ενος κοσμου;
Σ'ενα βημα και μια σκεψη τον ειδα να με χτυπαει θραυσμα στο θραυσμα...
Κι ετσι τωρα...
φοβαμαι να πλασω εναν καινουριο...
Αφου στον τελευταιο που ακομα με βασανιζει...
στηριξα ενα σωρο πραγματα...
σαν ελεφαντες,που δε σ'αρεσουν,σ'ενα μικρο ραφι στο δωματιο μου...
κι αυτη τη στιγμη μαζευω κομματια χαρτινης καρδουλας στην ανεμοθυελλα...
~Πες μου ομως...
ποσο το σκεφτεσαι τις στιγμες που εισαι μαζι μου;
Αστο βασικα...
μη μου πεις...
απαντα στον εαυτο σου...
Γιατι για μενα γνωριζω ηδη...
πως εκεινες...
ειναι σαν τις ωρες του πατιναζ...
ωρες ισορροπιας και μηδαμινης οδυνης...

~30 μερες~

~Τα ονειρα μου ετρωγαν τα σωθικα για μηνες...
μου μιλουσε το υποσυνειδητο μου κι εγω ημουν κολλημενη στο πλασμα των ερωτων μου των λατρεμενων...
Σε λογια που μαχαιριες πιο βαθιες κι απο αβυσσο θα κατεληγαν...
Αυτου του πλοιου που απο τοτε που ανεβηκα πανω του...
ταξιδευω υπο τα χτυπηματα καταιγιδων και συνθλιβω τα παντα σαν εντομα που ερχονται να μου ρουφηξουν το αιμα...
Εσυ τα ειπες....
ξερεις...
οχι εγω...
~''Ερχομαι....
Θα αργησω,ομως ερχομαι...''
και η πορτα μου δεν ανοιξε ουτε μια φορα σε αντικρυσμα σου....
''Με πληγωνεις.....
Με πληγωνεις....''
Δακρυα σου να τρεχουν...
κι εγω πισω απο το ακουστικο να κλαιω για το χρονο που δε σου εδωσα 3 βραδυα πριν πατησω ενα τελευταιο σκαλοπατι...
Κι εν τελει...
εγω η σωριασμενη σε καρεκλες και πατωματα...
''Τιποτα δεν εχει αλλαξει...
θα στο δειξω...
Για παντα σου ειπα και για παντα παραμενει...''
γι'αυτο το στιλετο σου εχει κολλησει στο μετωπο μου και μ'εμποδιζει να σκεφτω....
Ενα μηνα υστερα....
ποναει το ιδιο....
Εσυ που εισαι;
Εισαι στα βηματα μου πανω;
Εγω που μ'εμπιστευεσαι και μ'αγαπας πιο πολυ απ'τον καθενα...
εγω ο ερωτας ο παντοτινος....
εγω εδω....
''Φοβαμαι...
μη μια μερα σε χασω....
φοβαμαι πολυ....''
κι εγω ειπα δε θα το αφηνα...
Κοιτα διπλα σου....
θεση κενη...
με εδιωξες και οσο κι αν παλεψα....
αν τρεχεις...
δε μπορω να μη χαθεις απο τα ματια μου...
~Ροδο μου εσυ κατακοκκινο....
φροντιζει η φυση να κανει τα δικα μου και να ρεουν...
Ροδο γυμνο σε ξενο σωμα...
οδηγω με αναμνησεις να σωθω απ'το κακο σου..
μην πεθανουν κι αυτες οπως σκοτωνονται οι ελπιδες μου απ'τη φαυλη σου εκδικηση...
~Δε με ψαχνεις...
Δεν υπαρχω...
Θες να φυγεις...
να βρεις αλλους ανθρωπους που χαμογελουν στα ψευτικα...
Δε σ'αρεσει πια το ειλικρινες προσωπο μου...
Απο αγαπη....
πηρες ενα μπλε λεωφορειο απο αγαπη κι εφυγες...
Απο ερωτα πεταξες τα χερια μου απο πανω σου...
Ολα απο αγαπη....
~Αν η αγαπη ειναι δημιος...
Τοτε φυλακιστε με για παντα....
γιατι αυτη θα με αρπαξει...
και την καρδια μου ηδη τη γλυτωσα απο μυριους υποψηφιους δολοφονους...

(Το τελευταιο της σειρας...)

~3rd gate~

~Στη συμφωνια μου με το διαβολο...
υπεγραψα με σταυρο βγαλμενο απο καθε σκοτεινο σημαδι στο μετωπο μου...
Ειναι το σημειο...
που χτυπας για να σκοτωσεις...
Απ'τη μνημη δε θα διαγραψω το χαμογελο του...
σαν πηρε εναν μανδυα που μου 'χε χαρισει καποτε...
και εσβησε καθε τελεια του φαντασμαγορικου μου κοσμου...
~Ολοκληρη με αμμο...
νε πεφτει καθως σερνομαι στο πυρωμενο εδαφος...
διχως ποδια να μπορουν να με κανουν να προχωρησω...
Επρεπε να φτασω μια γυαλα που παντοτε προστατευα...
για να τη σωσω απο το χαος του...
Μεσα στην οδυνη σερνομαι σαν ερπετο...
να μην καταλαβει και με πεταξει με τους αλλους φαυλους καθημερινους...
~Κι οσο πλησιαζα ο πονος μεγαλωνε...
κι οσο η γυαλα με καθρεφτιζε...
ραγιζε...
Το φυλαχτο μου στο λαιμο...
αρχισε να λιωνει και να μ'αποχωριζεται...
Το δικο σου εσπασε και χαθηκε στο κοκκινο...
Οποια η εκπληξις...
ποναει το δαχτυλο μου απο το δαχτυλιδι που μ'ακολουθει δυο χρονια...
Η θεληση μου ομως κατεστρεφε τις πλανες του μυαλου...
Το Ροδο στη γυαλα μου μιλουσε...
τα ματια μου ομως θολωσαν...
και δεν ξεχωριζα τις λεξεις...
Μεσα στις κραυγες μου περιμενα την ωρα να το φτασω...
~Το αγγιγμα μου πανω στην κρυσταλικη του ασπιδα...
σκετη λυτρωση για καθε μου αιματηρο βημα...
Και ξαφνου το υποτιθεμενο Ροδο μου...
εγινε διαβολος...
και με μια σπρωξια...
βρεθηκα στα νυχια της πυρας...

~Αισχυνον Κομπος~

~Ποιος ειναι αυτος...
ο αθλιος κομπος που στοιχειωνει τουτο τον κοσμο των τρελων?
Μ'εχει γραπωσει απ'το λαιμο...
κι εγω του τα 'χω παραδωσει ολα...
Τί το αξιας μπορει να εχω...
και να με κρατα τοσο επιμονα...
"ΑΝΟΗΤΗ ΑΓΑΠΗ Σ'ΑΓΑΠΗΣΑ ΚΙ ΕΣΥ ΜΟΥ ΣΤΕΛΝΕΙΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟ?"
~Μια μαγισσα εγραψε σ'ενα δεντρο του δρομου μου...
"ολα τα μυστικα...
κρυβονται στα μαλλια που θα επιλεξεις να χτενισεις και να κοψεις..."
Ο,τι κι αν σημαινει ο λογος μιας μαγισσας...
κυκλοφορω με δαχτυλα λεπιδες....
Καθε μου αισθηση να χαρακωνει και να αμυνεται...
(γιατι να αμυνεται?)
Οσο διηγουμαι...
τοσο με απομονωνω...
~"Να φυγουν ολοι!"φωναξε το κοριτσακι...
"Να φυγουν ολοι...να σωθουν..." μικρης Καταστροφης λογυδριο...
"Δεν ξερω τι να κανω...
κι η λασπη στα ματια μου πετρωνει..."
~Πνιχτες λεξεις προσπαθουν να φτασουν τον κομπο...
Χαρισε μου τη ζωη,το εχω αναγκη...
Αν εισαι για καλο μου κι εσυ...
θα παρεις τον πορφυρο μου ουρανο...
Το μονο μου απομεινον αποκτημα...

(Πρωτο της σειρας...)

~Τα αγαθα κοπής κτωνται~

~Το κουρδιστο βιολι...
που καποτε επλασα για οσα μου'χεις κανει...
ειναι στο ραφι του και κλαιει...
Ακους τη μουσικη του;
Κλαιει...
Μου λεει πως ντρεπομαι...
Ντρεπομαι που ξεχασα τη μελωδια του...
κι αφεθηκα πανω σε πλεουσες σανιδες...
βαθια στους υπονομους των φοβων...
~Ειχα πει ειναι αργα για ολα...
τελος...
Η ασφαλτος με ακουγε οταν την ποδοπατουσα σε καθε γυρισμο...
καταπινοντας οσα της εριχνα...
Τρομαζω...
Ειναι ολα τοσο μεγαλα...
κι ενω μου μιλουν πολυ γλυκα...
εγω εχω μια Εχιδνα να γεννα κτηνη στα σωθικα μου...
Υποφερω στα βασανα των σκεψεων...
και καθε μου κραυγη...
μια Εξιλεωση...
~Ποσο ευχομαι να μπορουσαν ολοι να δουν και να γνωρισουν...
διχως κινδυνους να παραφυλανε στις σκιες...
Δεν το θελω το βαρος της λεπιδας στα χερια μου...
Προοριζω ολο μου το ειναι να μεταμορφωθει σε Αγγελο...
Απεχθεια για το φονο...
Απεχθεια και πληγη...
~Το χερι μου ο φονιας...
Θα το κοψω να γλυτωσουν ολοι την οδυνη...
Μακρυα...
Σας τρεμω...μακρυα....
Μη μου ακουμπας την καρδια σου στο μετωπο...
μονο εκεινη θα μπορω να σκεφτω αν το κανεις...
Εχω γεμισει το δωματιο με θρυψαλα...
ειναι ακατορθωτο για μενα να περπατω και να ματωνω...
Κι ολα εχουν την αισθηση του για παντα...

~Πανω απο τη σκια του Προκρουστη των φτερων~

~Τ'ονομα του ηταν Δαιμων...
και καποτε με εκανε να αγαπησω καθε σπιθαμη της καταρας που κουβαλουσε...
Εβλεπα το προσωπο του με τα μικρα μου ματια πισω απο λιβαδια αγνοτητας...
κι ετρεχα κατα πανω του για να τον ριξω κατω...
Ειχε τη δυναμη να με πιανει με τα δυο του δαχτυλα...
και να με σηκωνει στον αερα...
δινοντας μου την αισθηση του να πετω οπως ο κοσμος που μου ειχε δειξει μεσα απ'τις ιστοριες του...
~Σαν νυχτωνε...
ενα ορθιο τερατακι σ'ενα τεραστιο κρεββατι τον περιμενε να τον αντιμετωπισει σαν ομοιο του...
Του εφερνε οπλα...
Ηξερε πως μια μερα...
το δωρο του θα ηταν μεγαλυτερο απ'οτι προοριζοταν...
Κι ετσι....
εμαθα να κρυβομαι πισω απο επιπλα οπλισμενη...
και να σκοτωνω ο,τι βλαβερο πηγαινε ν'αγγιξει τα ονειρα μου που τον ειχαν αγκαλιασει...
~Μα ενα πρωι...
η πορτα δεν ανοιξε ξανα...
εμενε κλειδωμενη....
κι οσο κι αν τη χτυπουσα εκεινη αντιστεκοταν...
Μεσα στα τραγουδια μου και περιπετειες παραλληλες με τη δικη μου εκρυψα την παιδικη ψυχη μου...
Γιατι αν ο Δαιμων εμφανιζοταν...
επρεπε να καταφερει να τη δει...
για την ολοκληρωση ολων μου των μοχθων να τον φερω στα ματια μου ξανα...
~Κυλουσαν οι μερες...
κι ο κοσμος κατω απ'το μπαλκονι...
Κυλουσαν τα δακρυα στο καγκελο και παγωναν αφηνοντας πισω μια κακη κληρονομια...
το στενο δωματιο των τραγικων μου βιωματων προσκολληθηκε πανω μου...
και μ'ακολουθουσε τα βραδυα που ξοδευα κατω απο το παντοδυναμο παπλωμα...
Αυτος...
αυτος που τον λατρεψα και χαθηκε στα ασματα της νυχτας...
Δαιμων με προσωπο που χαραζα μερα με τη μερα να το σβησω με οργη...
~Σ'ενα δρομο αναμνησεων και μελαγχολιας...
τα συννεφα με περικυκλωσαν αφηνοντας το βλεμμα του ηλιου στην καρδια μου...
Ειδα μια ανδρικη φιγουρα να μου κλεινει το δρομο...
με ραμματα σκισμενα στα χειλη του...
Αγγιξε η αληθεια του τ'αυτια μου...
κι ηταν το πληρωμα του χρονου και της αναβασης μου απο τα βαθη του Καιαδα...
Αυτος...
ο εξορκιστης του ιδιου του του εαυτου...
Τ'ονομα του ηταν Δαιμων...
τωρα πια ειναι Επιτελους...



.........καταφερα να σε βρω Επιτελους...

~Desiderium Lacrimosus~

~Ειναι η ζωη μου...
δε θα το ξεχνω για να μην το ξεχνατε...
Γι'αυτο και το γραφω οπου βρω...
να το βλεπουν ολοι...
να μην μπλεκουν τα δαχτυλα τους στα μαλλια μου και μολις σκονταψουν να με ριξουν κατω...
~Η ειρωνια ειναι πως...
πανω απο το ψηλο μου καστρο οταν κοιτουσα τον κοσμο να περνα...
και οσο προχωρουσε με προκαλουσε να πηδηξω στην αγκαλια του...
καταληγοντας σε χερια ομαλα....
οταν την πηρα την αποφαση...
και ακουσα μια γλυκεια φωνη να με ωθει δειλα δειλα...
για να απαλλαγει απο το επιμονο ματι μου πανω της...
βουτηξα στης θαλασσης το κενο...
και καπου στα μεσα της πτωσης μου...
ειδα πως η φωνη....
ειχε ηδη φυγει....
Δεν ειχε μεινει ουτε για να με δει να πεφτω...
~Κι οσο πλησιαζα το εδαφος....
ολα θολωναν....
σα νερο που μολις το αγγιξαν χιλιαδες φυλλα και ταραχτηκε...
κρυβοντας μου το βυθο...
Αβεβαιοτητα....
Ο αερας ψεκαζε τους πνευμονες μου ψευδαισθησεις...
καθως επεφτα αναμεσα στη φωτια που το σωμα μου ειχε μαζεψει καπου στον δρομο του προς τα κατω...
που ο κοσμος στοματα ανοιχτα...
και με περιμεναν με δοντια ειδικευμενα στην κοψη...
~Γυρω μου ξαφνικα να πεφτουν βαρια αντικειμενα με συρταρια που ανοιγαν...
ξεκλειδωναν οσα στο παρελθον ειπωθηκαν απο τα χειλη μου...
οσα χαραξα με κλαμα και γελωτα...
Υποσχεσεις που ημουν διατεθειμενη να κρατησω...
Μονο που επισκιαζονταν απο αλλες υποσχεσεις....
ξενες μα οικιες...
Κατι μεσα μου μου εξηγουσε πως....
ο,τι ειπα,ψελλισα,φωναξα,ψιθυρισα...
μπορει να ελευθερωθει αν τα λογια καταφερουν να βρεθουν...
και ενωσουν τις ψυχες τους...
~Ενα ονομα....
που δεν καταφερα μεχρι τωρα να αναγνωρισω...
με συνοδευε διασκελισμενο...
μα ετοιμο να με πλακωσει αν σταματουσα να ακολουθω τη βαρυτητα...
~Πεφτω....
για ποσο θα συνεχισω να πεφτω...
Κομματια πλασματος τριγυρω...
μπαινω στον πειρασμο να τα αγγιξω...
ομως την τελευταια φορα...
ποια ηταν αραγε η τελευταια φορα...
εμεινα διχως οξυγονο...
Πεφτω και διχως εμενα πεφτουν τα φτερα μου...
Πως βρεθηκαν τα φτερα μου εδω;
Τι κανουν χωρις εμενα;
Οι φωνες εχουν χερια και προτου απομακρυνθουν φαινεται...
μου πετανε συνειδητοποιησεις...
Ειναι τοσο μακρυα...
Τιποτα δε φτανω πια...
~Βρεθηκα να ουρλιαζω απο φοβο...
εγκλειστη σ'ενα δωματιο μεγαλο οσο καποιοι εφιαλτες...
που καβαλησαν φελλους και βγηκαν στην επιφανεια...
Τα πλακακια ρεουν πανω στα ποδια μου...
Τρεχω απο τοιχο σε τοιχο και τον χτυπαω με οτι βρω μπροστα μου...
Τα επιπλα μου σηκωνονται και με περικυκλωνουν...
απο εκδικηση...
Στη γωνια μου...
με το προσωπο μου μεσα της και τα ματια σφιγμενα...
να γινω αορατη...
Κοκκινησαν τα πλακακια...
το κεφαλι μου υποφερει απ'τα τριξιματα στους σκουριασμενους μεντεσεδες που ερχονται ολο και πιο κοντα...
~Το πατωμα ανοιξε...
η καταποση μου ηταν ευκολη...
και τωρα γλυστραω σε πορφυρη δινη...
Μα ειναι τοσο γλοιωδης και επιπονη...
στενη...
δε μπορω να κουνηθω καλα καλα....
Ασφυκτιω....
κι οταν ασφυκτιω εκρηγνημαι...
Ο κοσμος ακουγεται γιατι ειναι ηχηρος...
Μπηγω τα νυχια μου και σκιζω ο,τι με περικυκλωνει για τη λυτρωση...
~Κατι δυνατο με επιασε απο την κορυφη μου και με τραβηξε εξω σχεδον λιποθυμη...
Με εδειξε στον κοσμο...
κι υστερα με πεταξε κατω...
Αυτη ηταν η τελευταια εικονα...
Κι οταν ξυπνησα...
η κυνηγετικη περιοδος ειχε τελειωσει...
κι ημουν μονη καταραμενη φωνη...
Δεν υπηρχε κανεις....

~Αγαπη ειναι οταν ξυπνας και το παραμυθενιο σου ονειρο ηταν κοινος εφιαλτης~

~Σε προκαλω να βουτηξεις....

σ'αυτη την αβυσσαλεα λαοθαλασσα....

και να βρεις μαργαριταρι...

σαν το δικο μου...

Να σε βρισκει κατω στο χωμα να αιμοραγεις...

και να μπορει να σε κανει να αναπνευσεις σα να μη σε σκοτωσαν ποτε...

~Εκει στον οριζοντα των σκεψεων...

ειναι κρυμμενη μια πληγη...

που αναβλυζει ενα αστερι...

που μονο με την απόχη των παλιων σου ονειρων μπορεις να το παγιδευσεις...

Πιστεψε με...

ο λοιμος που επεσε στις χωρες μας....

ειναι κοινη μας αρρωστια της καρδιας...

κι αν με σκισμενους επιδεσμους πας να ξορκισεις το κακο...

εκεινο το δρομο του για την ψυχη σου θα τον βρισκει παντα...

~Σ'αυτην την φωλια φωλιαζουν μονο εις ματην φοβισμενοι ανθρωποι...

οι ανθρωποι των διωγμων...

Μα εγω δεν εδιωξα παρα μονο ενα δαιμονα που ειχε καρφωσει στο στηθος μου ενοχες...

Κι οταν ο πιο αιματηρος αγορασε τα σπλαχνα μου για ατελειωτα δακρυα....

Τον ρωτησα την τιμη του...

και το μαχαιρι του καρφωσα στο κεφαλι...

να μην κουνηθει και με ακολουθει σε οποιον δρομο κι αν διαβαινω...

~Σε χιλια σκλαβοπαζαρα κι αν πας να αναζητησεις...

Μονο σκλαβους και ψευτες θα συναντας...

κι οχι τα αυτοκρατορικα χερια...

που θα πρεπε να σου προσφερονται γιατι η αξια σου μετρηθηκε απ'τους θεους...

Σε προκαλω...

βρες τον κυκνο που θα σε πλησιασει...

και θα σου ζωγραφισει τον ερωτα πανω στο νερο χωρις να φυγει...

~Lilium~

~Θα μπορουσα να κατσω να γραψω επος πανω στον ερωτα μου και την αγαπη μου για σενα...

(Μεσα στη νυχτα και στ' ονειρο σου μιλαω...)

Εξομολογηση...

Οι ανασες που παιρνω οδηγουν ολο μου το ειναι σε εκστατικη παραλυση...

λογω της τασης σου να μ' επισκεπτεσαι οπου κι αν βρισκομαι...

Οταν δυο ανθρωποι σαν εμας ειναι τοσο ερωτευμενοι...καθονται σ'ενα πατωμα...

(σαν μικρα παιδια...)

κοιταζοντας τις σπιθες που βγαινουν σαν χορευτριες...

απο ενα αγγιγμα τους...

Νιωθω σαν η καρδια μου να χτυπα μεσα στο κεφαλι μου...

Το βλεμμα μου χαμενο στη στιγμη της τελετης,διονυσιας,οταν βρισκομαι μαζι σου...

Ο Ερωτας λεγεται Ερωτας...

και βρισκεται παντου...

Και το ερωτηματικο λεγεται ερωτηματικο και ο ερωτηθεις και οι ερωτησεις γιατι ερωτα κρυβουν μεσα και ειναι σαν αυτον...

Τα ερωτηματικα αν δεν τα πλησιασεις ερωτηματικα μενουν...

Τι δεν συγγενευει με τον Ερωτα ειναι ο φοβος...

Ναι....

ο φοβος υπαρχει στα παιδια...

αλλα οχι στους μεθυσμενους...

ποτε στους μεθυσμενους...

και σαν ερωτευμενα μεθας με τετοιο παιδικο τροπο που ο φοβος ειναι αμαχο σκοτωμενο τιποτα...

Το παιδι και η μεθη...

Η μεθη που διωχνει το φοβο και το παιδι που φερνει την αρχη...

που σαν πλυμενο μαξιλαρι απο αγγελους....

του ταξιδιου γιορτη...

Στεφανια απο τσαμπια σταφυλι στα κεφαλια μας...

Να χοροπηδαμε πατωντας τη φωτια που λιωνει το παρελθον...

Αστο πισω...

Αυτη η πορτα που τα ονοματα μας καλει λεγεται Αναγεννηση...

κι ειναι φαντασμαγορικη αλληγορια νεκρας διανοιας διαχρονικης...

Ο,τι και οπου κοιτω και γονατιζω απο δεος....

Σαν εσενα...

Δεν ποθω την υπαρξη σου στον αερα που αναπνεω σε δωματιο γεματο μυρωδιες ανθρωπων και αιθερίων...

Ποθω τα παντα που ερωτικα σ'αγγιζουν και σ'εχουν...

Μην περιμενεις κατανοηση αλλη απ'αυτη που εχω μαθει να'χω για σενα...

Χτυπους στην καρδια που μιλουν...

Ακινησια στο κρεβατι και σιωπη καβαλα σε ατι ηδονοβλεπον....

Στη μια πλευρα της κορυφης ο,τι πιο εντονο μπορει ανθρωπος να βιωσει στα ματια αλλου...

Να μην ειμαι ον ουτε στο ελαχιστο γιατι τα κυτταρα μου ειναι στον αερα ακολουθωντας την εμπιστη απο αυτα ψυχη μου...

Απο την αλλη πλευρα της κορυφης...

εκατομυριες πυγολαμπιδες ανατιναζαν αυτο που καποτε καλουταν σωμα...

(ακολουθος ψυχης μου...)

μονο γιατι....

Μονο γιατι τα χειλη μου αγγιξαν την καρδια καθε μελισταλαχτου ωκεανου που ξυπνησε...

Βουτηξα σ'αυτον τον ωκεανο...

κολυμπησα γυμνη...

ηταν τα δακρυα σου....

Πλυθηκα με ο,τι αφησε εσενα...

Ηπια απ'τον ωκεανο...

και μα το καθε αστερι που κοιταξα καταματα...

(ειδα αστερια-κομητες να πεφτουν,σε σκεφτηκα,ηταν θαυμα...

μεσα απ' τα ματια μου το ειδες...)

ωκεανοι πολυγευστοι...

μα ο δικος σου ηταν νερο....

Ξερεις τι παει να πει νερο;

Θα πει μοναδικο...

Μονο εκεινο θρεφει και ολοκληρωνει...

Αυτο θα ζητουν οι πλουσιοι και οι ζητιανοι παντα...

σαν το στομα στεγνωνει γιατι ειναι αδειο απο αγαπη...

Ερωτας ταξιδευτης...

το σπιτι καιγεται....

ο κοσμος καιγεται...

ο αρλεκινος στο κουτι του τρεχει...

Σου εμαθαν οι μοιρες πώς να σταματας το χρονο...

Μου λειπουν δαχτυλα....

μου λειπουν κομματια...

Το κατεχω το υλικο μου σωμα που κινειται αϋλο γυρω απο την κεκτημενη δι εμε ψυχη...

Μα Αγγελος ειμαι και εισαι τα φτερα...

Ζωη εχω χωρις φτερα...

Σαν Αγγελος ομως χανω την αξια μου διχως...

Ο Αγγελος σαν πετα...

δεν ειναι φοβος....

απειλη...

Ειναι θαυμα μιας ενωσης...

Ολα ειναι δυο...

ενας ανθρωπος και φτερα...

Ανθρωπος συναντησε φτερα...

Ανθρωπος ιπταται...

Εχεις βιωσει ποτε μια πτηση;

(Λατρευεις να πετας....)

Αν σταματησω...

δεσε σφιχτα τα ποδια μου στο χωμα....

και τα σκοινια να παρεις...

Κλεψε το Ρωμαιο απ'την Ιουλιετα σ'ενα βωμο λουσμενο σεληνοφως...

με σημειωμα ''εδω θα γυριζω...''

κι η Ιουλιετα στο βωμο θα ριζωσει μεθυσμενη και παιδιαστικη...

μεσα στην παραζαλη του Ρωμαιου της....

και αντιστροφως δοσμενο...

Για σενα....

θα σκισω το φεγγαρι με τα δοντια μου αν λιγο το βλεμμα του παρει απο πανω σου και σε κανει να λυπηθεις....

~Δεν αντεχω αλλο να στη χαριζω...~

~Σε καθε σελιδα που ανοιγεις....
τυπωνεις ιδιο προσωπο με αλλο ονομα...
Ο,τι στο νου σου κατεβαινει...
(και φυσικα κατεβαινει....γιατι ανοδος σ'εσενα δεν υπαρχει....)
το τραβας προς τα εξω και πεφτεις σε καταθλιψη...
Αν οι αναμνησεις σου ολες....
ειναι εφιαλτες του βυθου...
τοτε σταματα να ζεις γιατι ετσι που πας θα πνιγεις...
~Και θα μου πεις τί....
πεθαινουν οι νεκροι?
ναι και μαλιστα περπατουν γυρευοντας σαρκα...
Σ'αυτη θα φτανεις και θα λες παραμυθια με δικο σου τελος...
Γιατι σε καθε ιστορια που αφηνες πισω...
εσυ ησουν ο εκτελεστης....
~Πρεπει να πονεσε σε εξοργιστικο βαθμο...
που δε μου καρφωσες το βελος μήτε στην καρδια μήτε στο κουτελο...
Δε φταιω εγω που οταν βλεπω καποιον να σκαβει τον λακο αλλονων...
τον σπρωχνω με χαρα να πεσει μεσα...
Ειναι στη φυση μου να τρωω για πρωινο τη βλακεια των ανθρωπων....
ή εστω....
να τη θαβω για να μη βλαπτει μικρα παιδακια....
~Τα μονα σου αποθεματα αναπνοης...
ειναι τα απωθημενα...
αυτα που εδιωξες μανιωδως επειδη εσυ λατρεψες το δραμα σου...
κι οχι τα δωρα που επεφταν απο καλοχτισμενα καστρα...
Γι'αυτο το κεφαλι σου ειναι τοσο μεγαλο...
σε χτυπησαν ολα αυτα στο κεφαλι κι αυτο φουσκωσε...
Κι ετσι τον Ερωτα που ολοι τον λατρευουν για τη θεικη του φυση...
εσυ θες να τον πιασεις και να τον φυλακισεις ταϊζοντας τον κωνιο...
Μικροπρεπειες μικρου ανθρωπου...
~Τοσος καιρος μετα...
γιατί τα λεω τωρα...
Ειδα τα λογια σου για ατομο κοινο μας...
σκαλισμενα πανω σε κυβακια...
κι η θυμηση σου με δηλητηριασε...
Αμα δεν φτυσω το δηλητηριο....
θα γινω σαν εσενα...

~Αϊριν~

~Τα έχεις δει τα μαύρα δάκρυα της οργής...
να τρέχουν πάνω σε στήθος ανθρώπινο...
από σκυλίσιο βιασμό δαιμονικό...
σε βωμό ήταν...
Γνωστής προέλευσης...
Από πρώτο χέρι...
μέσα στην Αυγή...
ενώ όλο το βράδυ κοιτούσες νυχτοπούλια πάνω απ'το προσκεφάλι σου...
~Ήσουν εκεί όταν έσταζε το αίμα στο χαρτί...
κι αυτό ζωντάνευε τις σκέψεις...
Κατάπινες τη μοναξιά μου...
Τη γεύση της εμμονής χαϊδευες υπομονετικά...
Τραγουδούσες την αρρώστια σου στα φύλλα...
Σκια στο βρεγμένο μονόφθαλμο μαύρο παλτό που ανέμιζε...
Φλέρταρε με λεπίδες...
κι έκανε έρωτα με δαίμονες...
~Αναρωτιέμαι αν...
η σφαίρα στο κεφάλι...
που χρόνια τώρα έχει εξοστρακιστεί...
αλλά έσωσε δυο ψυχές...
πονάει τόσο...
που κάθε που αλλάζει ο καιρός σπέρνεις αγκάθια και στο δικό μου κρεβάτι...
~Ποιος δήμιος σε δίδαξε πως ο έρωτας χτυπάει τον εαυτό του...
Λύκος ψυχρός σου εκμυστηρεύτηκε πως αν σε βρει μια μικρή νεραϊδα Νέμεσης...
πρέπει στο δρόμο να τρέχεις...
και να κλωτσάς την αγάπη στην καρδιά με σκοπό να ξεχάσει...
Έμπλεξες με ψεύτες...
Το πολύ πολύ να κλάψει περισσότερο στ'όνομά σου...
Και τα δάκρυα θα είναι Ρόδινα...

~...Και εν τελει,τα εβγαλα ολα...~

~Μου κρατουσες τα μαλλια καθως εκλαιγα..
πανω απο μια πορσελανη που συμβολιζε το πως βλεπω τη ζωη μου...
Δοκιμασα τα παντα,να επιβιωσω απ'οτι εκανε το σωμα μου να σωριαστει...
ο κοκκινος καναπες φιλοξενησε το φοβισμενο αγγελούδι μεσα στην αγγαλια σου...
Ολα αλλαζαν στο πλανο...
Εκλεινα τα ματια μου κι ενιωθα τα παντα να χειροτερευουν...
να μην εχω τιποτα να με σωζει πια...
ουτε καν εσυ....
Υπεκυψα...
εγειρα λιγο κι εβγαλα τα σωθικα μου σε δακρυα απελπισιας για την κατασταση μου...
~Οπου κι αν κατευθυνθεις...
εγω ξωπισω σου θα πολεμω...
δε θα αφησω καμια μοιρα να με γδαρει μεχρι να παραδωθω...
δεν εχει τελος το ταξιδι των ονειρων...
γιατι εγω τα καβαλαω...
Θες ζωη;
Δικη σου ειναι...
εγω ομως θα φωναζω...
Και μια μερα....
θα μ'αγαπησεις παλι...
οσο δεν το κανες ποτε ξανα...
Θα κλαις πανω στο στηθος μου για τη στιγμη που καποτε αναρωτιοσουν αν σου αξιζει...
θα απαντω μετανοια για οσα χαθηκαν οσο ελειπες...
~Αμα μιλησω θα με σκοτωσεις;
Αγαπη μου,θα με σκοτωσεις;
Ξερεις τι λενε οι κατοικοι της κολασης;
Αν στον κοσμο αλλο απ'το τιποτα δεν εχει απομεινει...
ριξου ο ιδιος στη φωτια γιατι και την ψυχη σου την εχεις ηδη χασει για τον ερωτα...

~Ανακατευομουν~

~Ανοησια μου που αναρωτηθηκα...
τουτες τις μαυρες μερες...
Σερνομαι με μια ανασα σ'ενα οικειο κατωφλι περιμενοντας...
Ειχα μια τσαντα μ'ενα λωτο και ενα μη αμαρτωλο μηλο...
Δεν πειναω,ομως,γιατι δεν το καταλαβαινεις;
Ο φοβος μας χαρακωνει...
κι εγω εχω αρχισει να ~πεθαινω~ απο την αιμοραγια...
για στιγμες...
για χρονια που φυγαν...
σκλαβωνοντας καθε τι ζωντανο...
~Αν το αγγιξεις θα γεμισεις με φωτια...
αν το νιωσεις θα πεταξεις οπως πρεπει...
οι φωνες μεσα σου μιλανε...
κι εσυ εσκεμμενα αρνεισαι να ακουσεις....
~Ο ουρανος γαλαζιος ειναι γλυκος...
μα μην ξεχνας τα ηλεκτροφορα συννεφα....
Και πρεπει να τα καβαλησεις...
μα απ'την αλλη.........................
δεν ξερω....

~Θεατρικο μιας φιγούρας τραγικής~

Απ'το κλουβί μου...
Ειχα δει τι ήταν ικανός να κάνει...
ετούτος...
ο σάπιος...
ως τα έγκατα θεός...
Μ'είχε κλειδώσει...
τόσο καλά...
η ψυχή μου όμως...
που κάθε μου κραυγή...
ακουγόταν σαν νεογέννητο...
γεράκι....
που έκλαιγε...
απο πείνα...
-Της έσκισε τα ταλαιπωρημένα της ρούχα...
και έβαλε το σώμα της...
να χορεύει μέσα...
σε μπορντώ...
και έρωτα...
Στην αίθουσα χορού...
έστησε συμφωνία...
γραμμένη ειδικά...
για το πρόσωπό της...
την άδειασε...
για να της ανήκει...
-Στην μέση των πολυελαίων...
κρέμεται η φυλακή μου...
ανύπαρκτες...
οι φωνές που βγάζω...
κάτω απ'την μουσική...
Υπο το φώς χιλιάδων κεριών...
μαγεύεται...
χαλιά στο πάτωμα...
φτιαγμένα απο χιόνι και ζάχαρη...
Τοίχοι πλασμένοι...
απο μέλι που κατρακυλά...
Τα πορτραίτα ζωντανεύουν...
ζευγαρώνουν...
και χορεύουν...
Τραπέζι με αγγελικές λεπτομέρειες....
γεμίζει με παράδεισο...
να θρέψει....
κάθε της επιθυμία...
με ο,τι ονειρέυτηκε...
Μέσα απο τις ολόχρυσες πολυθρόνες...
αναδύονται νεραϊδες....
που τραγουδούν....
Οι νότες...
που αιωρούνται...
σχηματίζουν μια μορφή...
που πλησιάζει...
την ψυχή μου...
και τη στέφει...
με λογότυπο ενα κύκλο...
ολοκλήρωση στην κορυφή της...
Μελωδία που φέρνει την θύμηση...
θαλάσσιες σειρήνες...
αντηχεί...
και το κονσέρτο κλείνει...
-Το χειροκρότημά το αργό...
μέσα απο ελαφρύ αεράκι...
την άγγιξε...
Βαριά η ανάσα του...
στον ώμο της...
πέφτει...
Τα χέρια του...
σχηματίζουν το κορμί της...
στον αιθέρα...
Ένα φιλί πάνω στα χείλη της...
την κάνει να καίει...
-Το φορεμά φλέγεται....
και κουρελιάζει...
Το χιόνι,πίσσα...
τα πέλματά της τα γατζώνει με ορμή...
σαν τέρατα...
που ξεπροβάλλουν...
την κρατά ως τα γόνατα...
Οι κουρτίνες πέφτουν...
και θέσεις γεμάτες....
απο μάζες...
πανομοιότυπες ανθρώπων...
παρακολουθούν...
σε έκσταση....
-Το ξίφος του...
σκίζει...
τρυφερά...
το δέρμα της...
Το αίμα στάζει...
και την πίσσα δυναμώνει...
Αργά κυλάει και η ζωή της...
κι εκγλωβισμένη...
καταπίνεται...
Μέσα στο τέλος...
όμως...
το συναίσθημα αντιτάσσεται...
-Ο άκαρδος θεός....
απτόητος...
συνεχίζει να απορροφά...
ο,τι απέμεινε...
και γελά...
πάνω απο το σώμα που διπλώνει...
Βρήκε το γνώριμο πόνο...
η ψυχή μου...
μ'αυτή τη φορά...
το κεφάλι της σκύβει...
και τον δέχεται...
-Το προσποιητό...
διάλεξε την πλευρά...
του δυνατότερου...
και μέσα απ'αυτην τη συμαχία...
ο,τι υλικό...
τώρα κείτεται...
κι ο,τι πνευματικό...
τώρα ταξιδεύει...
-Χαϊδεψε....
τον κάθε σπόνδυλο στην πλάτη της...
αφήνοντας...
νεκρά κύτταρα...
έτοιμα να αποχωριστούν τη σάρκα...
Την παράτησε...
με δυό μαχαιριές...
στο λαιμό και στον σβέρκο..
Έτσι...
αν το ξίφος του σήκωνε....
να μπορούσε να δείξει...
το τρόπαιο...
στους ακόλουθους ανόητους...
και να φωνάξουν πανυγυρικά...
το δυστυχές ονομά του....
-Οτιδήποτε ψεύτικο δημιούργησε...
γκρεμίζεται...
Το νόημα της πλάνης του...
τελείωσε....
Την πέταξε....
κενή...
και βυθισμένη στην τυφλότητα...
να συνεχίσει...
την αβέβαιη της μοίρα...
Κρατώντας το στιλέτο του...
γεμάτος νεκταρική ευχαρίστηση...
αποχωρεί...
Τράφηκε κι απόψε...
το πολυαγαπημένο του...
εγώ...

Feelings are with us,as long as we want....and i'll keep them all...I am true and non selfish at all....And not drunk for the first time...

~Do you see this untouchable paraDies...
Drops of perfection in your...
so called dirty face...
I choose to believe...
what i felt to believe...
and what i want...
Beneath this so seen numb body...
there's a soul who paraLies...
maybe...
This is your flag in my mind...
Yeah,it paraLies...
And the only way...
is the one of paroDies...
After three years...
I touched signs of an M...
in you...
So you are true...


There's a huge chance you read this and understand it all wrong....But they're the greatest words....