~Αισχυνον Κομπος~

~Ποιος ειναι αυτος...
ο αθλιος κομπος που στοιχειωνει τουτο τον κοσμο των τρελων?
Μ'εχει γραπωσει απ'το λαιμο...
κι εγω του τα 'χω παραδωσει ολα...
Τί το αξιας μπορει να εχω...
και να με κρατα τοσο επιμονα...
"ΑΝΟΗΤΗ ΑΓΑΠΗ Σ'ΑΓΑΠΗΣΑ ΚΙ ΕΣΥ ΜΟΥ ΣΤΕΛΝΕΙΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟ?"
~Μια μαγισσα εγραψε σ'ενα δεντρο του δρομου μου...
"ολα τα μυστικα...
κρυβονται στα μαλλια που θα επιλεξεις να χτενισεις και να κοψεις..."
Ο,τι κι αν σημαινει ο λογος μιας μαγισσας...
κυκλοφορω με δαχτυλα λεπιδες....
Καθε μου αισθηση να χαρακωνει και να αμυνεται...
(γιατι να αμυνεται?)
Οσο διηγουμαι...
τοσο με απομονωνω...
~"Να φυγουν ολοι!"φωναξε το κοριτσακι...
"Να φυγουν ολοι...να σωθουν..." μικρης Καταστροφης λογυδριο...
"Δεν ξερω τι να κανω...
κι η λασπη στα ματια μου πετρωνει..."
~Πνιχτες λεξεις προσπαθουν να φτασουν τον κομπο...
Χαρισε μου τη ζωη,το εχω αναγκη...
Αν εισαι για καλο μου κι εσυ...
θα παρεις τον πορφυρο μου ουρανο...
Το μονο μου απομεινον αποκτημα...

(Πρωτο της σειρας...)

~Τα αγαθα κοπής κτωνται~

~Το κουρδιστο βιολι...
που καποτε επλασα για οσα μου'χεις κανει...
ειναι στο ραφι του και κλαιει...
Ακους τη μουσικη του;
Κλαιει...
Μου λεει πως ντρεπομαι...
Ντρεπομαι που ξεχασα τη μελωδια του...
κι αφεθηκα πανω σε πλεουσες σανιδες...
βαθια στους υπονομους των φοβων...
~Ειχα πει ειναι αργα για ολα...
τελος...
Η ασφαλτος με ακουγε οταν την ποδοπατουσα σε καθε γυρισμο...
καταπινοντας οσα της εριχνα...
Τρομαζω...
Ειναι ολα τοσο μεγαλα...
κι ενω μου μιλουν πολυ γλυκα...
εγω εχω μια Εχιδνα να γεννα κτηνη στα σωθικα μου...
Υποφερω στα βασανα των σκεψεων...
και καθε μου κραυγη...
μια Εξιλεωση...
~Ποσο ευχομαι να μπορουσαν ολοι να δουν και να γνωρισουν...
διχως κινδυνους να παραφυλανε στις σκιες...
Δεν το θελω το βαρος της λεπιδας στα χερια μου...
Προοριζω ολο μου το ειναι να μεταμορφωθει σε Αγγελο...
Απεχθεια για το φονο...
Απεχθεια και πληγη...
~Το χερι μου ο φονιας...
Θα το κοψω να γλυτωσουν ολοι την οδυνη...
Μακρυα...
Σας τρεμω...μακρυα....
Μη μου ακουμπας την καρδια σου στο μετωπο...
μονο εκεινη θα μπορω να σκεφτω αν το κανεις...
Εχω γεμισει το δωματιο με θρυψαλα...
ειναι ακατορθωτο για μενα να περπατω και να ματωνω...
Κι ολα εχουν την αισθηση του για παντα...

~Πανω απο τη σκια του Προκρουστη των φτερων~

~Τ'ονομα του ηταν Δαιμων...
και καποτε με εκανε να αγαπησω καθε σπιθαμη της καταρας που κουβαλουσε...
Εβλεπα το προσωπο του με τα μικρα μου ματια πισω απο λιβαδια αγνοτητας...
κι ετρεχα κατα πανω του για να τον ριξω κατω...
Ειχε τη δυναμη να με πιανει με τα δυο του δαχτυλα...
και να με σηκωνει στον αερα...
δινοντας μου την αισθηση του να πετω οπως ο κοσμος που μου ειχε δειξει μεσα απ'τις ιστοριες του...
~Σαν νυχτωνε...
ενα ορθιο τερατακι σ'ενα τεραστιο κρεββατι τον περιμενε να τον αντιμετωπισει σαν ομοιο του...
Του εφερνε οπλα...
Ηξερε πως μια μερα...
το δωρο του θα ηταν μεγαλυτερο απ'οτι προοριζοταν...
Κι ετσι....
εμαθα να κρυβομαι πισω απο επιπλα οπλισμενη...
και να σκοτωνω ο,τι βλαβερο πηγαινε ν'αγγιξει τα ονειρα μου που τον ειχαν αγκαλιασει...
~Μα ενα πρωι...
η πορτα δεν ανοιξε ξανα...
εμενε κλειδωμενη....
κι οσο κι αν τη χτυπουσα εκεινη αντιστεκοταν...
Μεσα στα τραγουδια μου και περιπετειες παραλληλες με τη δικη μου εκρυψα την παιδικη ψυχη μου...
Γιατι αν ο Δαιμων εμφανιζοταν...
επρεπε να καταφερει να τη δει...
για την ολοκληρωση ολων μου των μοχθων να τον φερω στα ματια μου ξανα...
~Κυλουσαν οι μερες...
κι ο κοσμος κατω απ'το μπαλκονι...
Κυλουσαν τα δακρυα στο καγκελο και παγωναν αφηνοντας πισω μια κακη κληρονομια...
το στενο δωματιο των τραγικων μου βιωματων προσκολληθηκε πανω μου...
και μ'ακολουθουσε τα βραδυα που ξοδευα κατω απο το παντοδυναμο παπλωμα...
Αυτος...
αυτος που τον λατρεψα και χαθηκε στα ασματα της νυχτας...
Δαιμων με προσωπο που χαραζα μερα με τη μερα να το σβησω με οργη...
~Σ'ενα δρομο αναμνησεων και μελαγχολιας...
τα συννεφα με περικυκλωσαν αφηνοντας το βλεμμα του ηλιου στην καρδια μου...
Ειδα μια ανδρικη φιγουρα να μου κλεινει το δρομο...
με ραμματα σκισμενα στα χειλη του...
Αγγιξε η αληθεια του τ'αυτια μου...
κι ηταν το πληρωμα του χρονου και της αναβασης μου απο τα βαθη του Καιαδα...
Αυτος...
ο εξορκιστης του ιδιου του του εαυτου...
Τ'ονομα του ηταν Δαιμων...
τωρα πια ειναι Επιτελους...



.........καταφερα να σε βρω Επιτελους...

~Desiderium Lacrimosus~

~Ειναι η ζωη μου...
δε θα το ξεχνω για να μην το ξεχνατε...
Γι'αυτο και το γραφω οπου βρω...
να το βλεπουν ολοι...
να μην μπλεκουν τα δαχτυλα τους στα μαλλια μου και μολις σκονταψουν να με ριξουν κατω...
~Η ειρωνια ειναι πως...
πανω απο το ψηλο μου καστρο οταν κοιτουσα τον κοσμο να περνα...
και οσο προχωρουσε με προκαλουσε να πηδηξω στην αγκαλια του...
καταληγοντας σε χερια ομαλα....
οταν την πηρα την αποφαση...
και ακουσα μια γλυκεια φωνη να με ωθει δειλα δειλα...
για να απαλλαγει απο το επιμονο ματι μου πανω της...
βουτηξα στης θαλασσης το κενο...
και καπου στα μεσα της πτωσης μου...
ειδα πως η φωνη....
ειχε ηδη φυγει....
Δεν ειχε μεινει ουτε για να με δει να πεφτω...
~Κι οσο πλησιαζα το εδαφος....
ολα θολωναν....
σα νερο που μολις το αγγιξαν χιλιαδες φυλλα και ταραχτηκε...
κρυβοντας μου το βυθο...
Αβεβαιοτητα....
Ο αερας ψεκαζε τους πνευμονες μου ψευδαισθησεις...
καθως επεφτα αναμεσα στη φωτια που το σωμα μου ειχε μαζεψει καπου στον δρομο του προς τα κατω...
που ο κοσμος στοματα ανοιχτα...
και με περιμεναν με δοντια ειδικευμενα στην κοψη...
~Γυρω μου ξαφνικα να πεφτουν βαρια αντικειμενα με συρταρια που ανοιγαν...
ξεκλειδωναν οσα στο παρελθον ειπωθηκαν απο τα χειλη μου...
οσα χαραξα με κλαμα και γελωτα...
Υποσχεσεις που ημουν διατεθειμενη να κρατησω...
Μονο που επισκιαζονταν απο αλλες υποσχεσεις....
ξενες μα οικιες...
Κατι μεσα μου μου εξηγουσε πως....
ο,τι ειπα,ψελλισα,φωναξα,ψιθυρισα...
μπορει να ελευθερωθει αν τα λογια καταφερουν να βρεθουν...
και ενωσουν τις ψυχες τους...
~Ενα ονομα....
που δεν καταφερα μεχρι τωρα να αναγνωρισω...
με συνοδευε διασκελισμενο...
μα ετοιμο να με πλακωσει αν σταματουσα να ακολουθω τη βαρυτητα...
~Πεφτω....
για ποσο θα συνεχισω να πεφτω...
Κομματια πλασματος τριγυρω...
μπαινω στον πειρασμο να τα αγγιξω...
ομως την τελευταια φορα...
ποια ηταν αραγε η τελευταια φορα...
εμεινα διχως οξυγονο...
Πεφτω και διχως εμενα πεφτουν τα φτερα μου...
Πως βρεθηκαν τα φτερα μου εδω;
Τι κανουν χωρις εμενα;
Οι φωνες εχουν χερια και προτου απομακρυνθουν φαινεται...
μου πετανε συνειδητοποιησεις...
Ειναι τοσο μακρυα...
Τιποτα δε φτανω πια...
~Βρεθηκα να ουρλιαζω απο φοβο...
εγκλειστη σ'ενα δωματιο μεγαλο οσο καποιοι εφιαλτες...
που καβαλησαν φελλους και βγηκαν στην επιφανεια...
Τα πλακακια ρεουν πανω στα ποδια μου...
Τρεχω απο τοιχο σε τοιχο και τον χτυπαω με οτι βρω μπροστα μου...
Τα επιπλα μου σηκωνονται και με περικυκλωνουν...
απο εκδικηση...
Στη γωνια μου...
με το προσωπο μου μεσα της και τα ματια σφιγμενα...
να γινω αορατη...
Κοκκινησαν τα πλακακια...
το κεφαλι μου υποφερει απ'τα τριξιματα στους σκουριασμενους μεντεσεδες που ερχονται ολο και πιο κοντα...
~Το πατωμα ανοιξε...
η καταποση μου ηταν ευκολη...
και τωρα γλυστραω σε πορφυρη δινη...
Μα ειναι τοσο γλοιωδης και επιπονη...
στενη...
δε μπορω να κουνηθω καλα καλα....
Ασφυκτιω....
κι οταν ασφυκτιω εκρηγνημαι...
Ο κοσμος ακουγεται γιατι ειναι ηχηρος...
Μπηγω τα νυχια μου και σκιζω ο,τι με περικυκλωνει για τη λυτρωση...
~Κατι δυνατο με επιασε απο την κορυφη μου και με τραβηξε εξω σχεδον λιποθυμη...
Με εδειξε στον κοσμο...
κι υστερα με πεταξε κατω...
Αυτη ηταν η τελευταια εικονα...
Κι οταν ξυπνησα...
η κυνηγετικη περιοδος ειχε τελειωσει...
κι ημουν μονη καταραμενη φωνη...
Δεν υπηρχε κανεις....

~Αγαπη ειναι οταν ξυπνας και το παραμυθενιο σου ονειρο ηταν κοινος εφιαλτης~

~Σε προκαλω να βουτηξεις....

σ'αυτη την αβυσσαλεα λαοθαλασσα....

και να βρεις μαργαριταρι...

σαν το δικο μου...

Να σε βρισκει κατω στο χωμα να αιμοραγεις...

και να μπορει να σε κανει να αναπνευσεις σα να μη σε σκοτωσαν ποτε...

~Εκει στον οριζοντα των σκεψεων...

ειναι κρυμμενη μια πληγη...

που αναβλυζει ενα αστερι...

που μονο με την απόχη των παλιων σου ονειρων μπορεις να το παγιδευσεις...

Πιστεψε με...

ο λοιμος που επεσε στις χωρες μας....

ειναι κοινη μας αρρωστια της καρδιας...

κι αν με σκισμενους επιδεσμους πας να ξορκισεις το κακο...

εκεινο το δρομο του για την ψυχη σου θα τον βρισκει παντα...

~Σ'αυτην την φωλια φωλιαζουν μονο εις ματην φοβισμενοι ανθρωποι...

οι ανθρωποι των διωγμων...

Μα εγω δεν εδιωξα παρα μονο ενα δαιμονα που ειχε καρφωσει στο στηθος μου ενοχες...

Κι οταν ο πιο αιματηρος αγορασε τα σπλαχνα μου για ατελειωτα δακρυα....

Τον ρωτησα την τιμη του...

και το μαχαιρι του καρφωσα στο κεφαλι...

να μην κουνηθει και με ακολουθει σε οποιον δρομο κι αν διαβαινω...

~Σε χιλια σκλαβοπαζαρα κι αν πας να αναζητησεις...

Μονο σκλαβους και ψευτες θα συναντας...

κι οχι τα αυτοκρατορικα χερια...

που θα πρεπε να σου προσφερονται γιατι η αξια σου μετρηθηκε απ'τους θεους...

Σε προκαλω...

βρες τον κυκνο που θα σε πλησιασει...

και θα σου ζωγραφισει τον ερωτα πανω στο νερο χωρις να φυγει...

~Lilium~

~Θα μπορουσα να κατσω να γραψω επος πανω στον ερωτα μου και την αγαπη μου για σενα...

(Μεσα στη νυχτα και στ' ονειρο σου μιλαω...)

Εξομολογηση...

Οι ανασες που παιρνω οδηγουν ολο μου το ειναι σε εκστατικη παραλυση...

λογω της τασης σου να μ' επισκεπτεσαι οπου κι αν βρισκομαι...

Οταν δυο ανθρωποι σαν εμας ειναι τοσο ερωτευμενοι...καθονται σ'ενα πατωμα...

(σαν μικρα παιδια...)

κοιταζοντας τις σπιθες που βγαινουν σαν χορευτριες...

απο ενα αγγιγμα τους...

Νιωθω σαν η καρδια μου να χτυπα μεσα στο κεφαλι μου...

Το βλεμμα μου χαμενο στη στιγμη της τελετης,διονυσιας,οταν βρισκομαι μαζι σου...

Ο Ερωτας λεγεται Ερωτας...

και βρισκεται παντου...

Και το ερωτηματικο λεγεται ερωτηματικο και ο ερωτηθεις και οι ερωτησεις γιατι ερωτα κρυβουν μεσα και ειναι σαν αυτον...

Τα ερωτηματικα αν δεν τα πλησιασεις ερωτηματικα μενουν...

Τι δεν συγγενευει με τον Ερωτα ειναι ο φοβος...

Ναι....

ο φοβος υπαρχει στα παιδια...

αλλα οχι στους μεθυσμενους...

ποτε στους μεθυσμενους...

και σαν ερωτευμενα μεθας με τετοιο παιδικο τροπο που ο φοβος ειναι αμαχο σκοτωμενο τιποτα...

Το παιδι και η μεθη...

Η μεθη που διωχνει το φοβο και το παιδι που φερνει την αρχη...

που σαν πλυμενο μαξιλαρι απο αγγελους....

του ταξιδιου γιορτη...

Στεφανια απο τσαμπια σταφυλι στα κεφαλια μας...

Να χοροπηδαμε πατωντας τη φωτια που λιωνει το παρελθον...

Αστο πισω...

Αυτη η πορτα που τα ονοματα μας καλει λεγεται Αναγεννηση...

κι ειναι φαντασμαγορικη αλληγορια νεκρας διανοιας διαχρονικης...

Ο,τι και οπου κοιτω και γονατιζω απο δεος....

Σαν εσενα...

Δεν ποθω την υπαρξη σου στον αερα που αναπνεω σε δωματιο γεματο μυρωδιες ανθρωπων και αιθερίων...

Ποθω τα παντα που ερωτικα σ'αγγιζουν και σ'εχουν...

Μην περιμενεις κατανοηση αλλη απ'αυτη που εχω μαθει να'χω για σενα...

Χτυπους στην καρδια που μιλουν...

Ακινησια στο κρεβατι και σιωπη καβαλα σε ατι ηδονοβλεπον....

Στη μια πλευρα της κορυφης ο,τι πιο εντονο μπορει ανθρωπος να βιωσει στα ματια αλλου...

Να μην ειμαι ον ουτε στο ελαχιστο γιατι τα κυτταρα μου ειναι στον αερα ακολουθωντας την εμπιστη απο αυτα ψυχη μου...

Απο την αλλη πλευρα της κορυφης...

εκατομυριες πυγολαμπιδες ανατιναζαν αυτο που καποτε καλουταν σωμα...

(ακολουθος ψυχης μου...)

μονο γιατι....

Μονο γιατι τα χειλη μου αγγιξαν την καρδια καθε μελισταλαχτου ωκεανου που ξυπνησε...

Βουτηξα σ'αυτον τον ωκεανο...

κολυμπησα γυμνη...

ηταν τα δακρυα σου....

Πλυθηκα με ο,τι αφησε εσενα...

Ηπια απ'τον ωκεανο...

και μα το καθε αστερι που κοιταξα καταματα...

(ειδα αστερια-κομητες να πεφτουν,σε σκεφτηκα,ηταν θαυμα...

μεσα απ' τα ματια μου το ειδες...)

ωκεανοι πολυγευστοι...

μα ο δικος σου ηταν νερο....

Ξερεις τι παει να πει νερο;

Θα πει μοναδικο...

Μονο εκεινο θρεφει και ολοκληρωνει...

Αυτο θα ζητουν οι πλουσιοι και οι ζητιανοι παντα...

σαν το στομα στεγνωνει γιατι ειναι αδειο απο αγαπη...

Ερωτας ταξιδευτης...

το σπιτι καιγεται....

ο κοσμος καιγεται...

ο αρλεκινος στο κουτι του τρεχει...

Σου εμαθαν οι μοιρες πώς να σταματας το χρονο...

Μου λειπουν δαχτυλα....

μου λειπουν κομματια...

Το κατεχω το υλικο μου σωμα που κινειται αϋλο γυρω απο την κεκτημενη δι εμε ψυχη...

Μα Αγγελος ειμαι και εισαι τα φτερα...

Ζωη εχω χωρις φτερα...

Σαν Αγγελος ομως χανω την αξια μου διχως...

Ο Αγγελος σαν πετα...

δεν ειναι φοβος....

απειλη...

Ειναι θαυμα μιας ενωσης...

Ολα ειναι δυο...

ενας ανθρωπος και φτερα...

Ανθρωπος συναντησε φτερα...

Ανθρωπος ιπταται...

Εχεις βιωσει ποτε μια πτηση;

(Λατρευεις να πετας....)

Αν σταματησω...

δεσε σφιχτα τα ποδια μου στο χωμα....

και τα σκοινια να παρεις...

Κλεψε το Ρωμαιο απ'την Ιουλιετα σ'ενα βωμο λουσμενο σεληνοφως...

με σημειωμα ''εδω θα γυριζω...''

κι η Ιουλιετα στο βωμο θα ριζωσει μεθυσμενη και παιδιαστικη...

μεσα στην παραζαλη του Ρωμαιου της....

και αντιστροφως δοσμενο...

Για σενα....

θα σκισω το φεγγαρι με τα δοντια μου αν λιγο το βλεμμα του παρει απο πανω σου και σε κανει να λυπηθεις....

~Δεν αντεχω αλλο να στη χαριζω...~

~Σε καθε σελιδα που ανοιγεις....
τυπωνεις ιδιο προσωπο με αλλο ονομα...
Ο,τι στο νου σου κατεβαινει...
(και φυσικα κατεβαινει....γιατι ανοδος σ'εσενα δεν υπαρχει....)
το τραβας προς τα εξω και πεφτεις σε καταθλιψη...
Αν οι αναμνησεις σου ολες....
ειναι εφιαλτες του βυθου...
τοτε σταματα να ζεις γιατι ετσι που πας θα πνιγεις...
~Και θα μου πεις τί....
πεθαινουν οι νεκροι?
ναι και μαλιστα περπατουν γυρευοντας σαρκα...
Σ'αυτη θα φτανεις και θα λες παραμυθια με δικο σου τελος...
Γιατι σε καθε ιστορια που αφηνες πισω...
εσυ ησουν ο εκτελεστης....
~Πρεπει να πονεσε σε εξοργιστικο βαθμο...
που δε μου καρφωσες το βελος μήτε στην καρδια μήτε στο κουτελο...
Δε φταιω εγω που οταν βλεπω καποιον να σκαβει τον λακο αλλονων...
τον σπρωχνω με χαρα να πεσει μεσα...
Ειναι στη φυση μου να τρωω για πρωινο τη βλακεια των ανθρωπων....
ή εστω....
να τη θαβω για να μη βλαπτει μικρα παιδακια....
~Τα μονα σου αποθεματα αναπνοης...
ειναι τα απωθημενα...
αυτα που εδιωξες μανιωδως επειδη εσυ λατρεψες το δραμα σου...
κι οχι τα δωρα που επεφταν απο καλοχτισμενα καστρα...
Γι'αυτο το κεφαλι σου ειναι τοσο μεγαλο...
σε χτυπησαν ολα αυτα στο κεφαλι κι αυτο φουσκωσε...
Κι ετσι τον Ερωτα που ολοι τον λατρευουν για τη θεικη του φυση...
εσυ θες να τον πιασεις και να τον φυλακισεις ταϊζοντας τον κωνιο...
Μικροπρεπειες μικρου ανθρωπου...
~Τοσος καιρος μετα...
γιατί τα λεω τωρα...
Ειδα τα λογια σου για ατομο κοινο μας...
σκαλισμενα πανω σε κυβακια...
κι η θυμηση σου με δηλητηριασε...
Αμα δεν φτυσω το δηλητηριο....
θα γινω σαν εσενα...