~Αναστασία~

~Πόσοι φεύγουν από αχαριστία για ταξίδι...
Για να δουν τον κόσμο,λένε...
και να τον γνωρίσουν...
~Και στο τέλος...
γυρνούν δαρμένοι...
με χέρια...
και καρδιά αδειανή...
~Και μετά...
είναι ήδη αργά...
φύγανε όλοι για ταξίδι...

~Αποδιοπομπή~

~Κι αν αύριο κλαίω...
Τί θα πω στη μάνα μου;
Να πω πως τάχα έχασα μια φρούδα ελπίδα;
Για ποιόν;
Να βάλω μάσκα...
Προσωπείο όπως πάντα...
Αναρωτιέμαι...
Έγω είμαι εδώ;
~Στον καθρέφτη που αγάπησα να μιλώ με απέχθεια...
Ο περίγυρος δε βλέπει παρά μόνο ψυχραιμία...
Θέλω να φυλακίζομαι...
Το πεπρωμένο βοηθά...
Πλέκει την κατάντια μου...
κι αφήνεται...
~Αύριο,λοιπόν,θα κλαίω...
Αύριο,λοιπόν,να δούμε τί θα πω...
Θα ρίξω ευθύνες...
σ'αυτούς που με μαγέψαν...
Θα τσακίσω κόκκαλα και καρδιές...
με τη γλώσσα μου που πέτρωσε...
Θα φωνάζω...
Θα τραγουδώ...
~Θα το βουλώσω...
Γιατί όταν κλωτσήσεις την καμήλα που μαντεύει...
εκείνη πάντα θα θυμάται...
σε ποιανού το πρόσωπο να φτύσει...

~Ψυχρο Νυχτερινο Παραθυρο~

~Στο χαμό τόσων μηνών...
το μόνο που με εξέφραζε ήταν η απελπισία...
Τί να σου γράψω να επιστρέψεις...
Ποιούς στίχους να σου αφιερώσω να συγκινηθείς...
Όλα...
Όλα για να σε φέρω πίσω...
~Σήμερα έκλαψα τέσσερις φορές...
άλλες δυο χρειάζομαι για λίγο να σ'αγγίξω...
Τα λόγια τρίτων υστερικά μετράνε...
Έχασα τα πάντα...
Πέθανα,έγινα στάχτη...
~Η μόνη μου ανάγκη...
να ζω μες στη μέθη...
κι αναίσθητη στο σκληρό μου κρεβάτι...
Πώς τα 'κανα έτσι...
Πως τα 'φερε έτσι η μοίρα...
Σε άγονες φλέβες πετάχτηκα αφιλοκερδώς...
~Μη ρωτάτε πόσες φορές αυτοκτόνησα...
Μόνο μια...
Μια και φαρμακερή...
Για ένα λάγνο κι ανόητο ψευτοφίλημα...
~Στην αισχρά μου καταδίκη του χρόνου...
σε ανήλιαγες σπηλιές...
στα ύψη τους πέφτω...
κατακρημνίζομαι...
Μ'ένα Μ πάνω απ' τον αστράγαλό μου...
για πιο γερά πατήματα...
~Ποτέ ξανά το ίδιο λάθος...
Αλλά είναι ανόητες λέξεις...
Μες στο βάλτο να ψάχνεις δεύτερη ευκαιρια....
Τραγικά ανόητο...

~Τελευταιος Ψιθυρος~(ICL:some of her necrotic parts)(μολις τωρα 21/05/2009)

Η Νιοβη ηταν καινουρια στη Αθηνα...Νεο αιμα και πολυ μονο...Μολις που ειχε νοικιασει ενα διαμερισματακι στο κεντρο για να ειναι κοντα στη σχολη της...μικρο και ζεστο...ισα που να χωραει την ψυχη της,εστω κι αλλη μια,αν δεν ηταν απο εκεινες που με την παρουσια τους τα πνιγουν ολα.
Αποφασισε να επιβιβαστει στον ηλεκτρικο και να γνωρισει τα νεα εδαφη που την ειχαν υποδεχτει....αδιαφορα.Καθισμενη,εχοντας το βλεμμα στο παραθυρο,αποσκοπωντας στο να γνωρισει σιωπηλα τον κοσμο,βυθιζοταν στις εναρκτηριες σκεψεις του νεοσυλλεκτου...Παραξενη πολη...Μακρυνη και ψυχρη...οι ανθρωποι πλανουνται σαν οι γυρω τους να ειναι ανυπαρξια...Δεν απορουσε που η μοναξια γεννα αυτοχειρες μερα με τη μερα....Δεν απορουσε που πληθαινουν...
Οι πορτες ανοιγουν...Αν και σχεδον ξημερωματα δε δισταζει και κατεβαινει σε σταθμο που ενεπνεε σκοταδι...Ανεβαινει τα σκαλια και καθε βημα της αντηχει βαθια στο νου της σα να διεσχιζε απατητο διαδρομο,ερειπωμενο...Δε φοβαται....Παντα της αρεσε να ανακαλυπτει...Κι η ασφαλεια απο την μικρη της προελευση την εκανε μικρο παιδακι που κολυμπα εν αγνοια του εκει που συχναζουν τα σκυλοψαρα...
Αγγιγμα αδυναμο και τρεμαμενο δαμαζει τη φαντασια της και την επαναφερει...''Δε φοβασαι;''λεει μια νεαρη φωνη,καπως αντρικη,καπως εφηβικη...''Οχι...Πως σε λενε;'' λεει η Νιοβη με σιγουρια που εκπλησσει τους γηγενεις μας...''Με...με φωναζουνε Γερασιμο...καιιι....'' απαντα ο νεαρος εκπληκτος με τη δυναμη της κι η φραση του κοβεται...''Ελα μαζι μου...ελα....θα ταξιδεψουμε αποψε...''.Ο Γερασιμος σωπασε...της επιασε το χερι και περπατησαν μαζι...
Ολη την υπολοιπη νυχτα τριγυριζαν στην βοη της γκριζας πολης...Η Νιοβη διηγουταν ιστοριες κι ο Γερασιμος πλημμυρισμενος στη εκσταση ακουγε την καθε της λεξη σαν να μην ειχε ακουσει ξανα ανθρωπο να χρησιμοποιει το λογο...Νωρις το πρωι η Νιοβη τον οδηγησε στο διαμερισμα της...Μολις κλειδωσε την πορτα χαιδεψε τα λιγο σκονισμενα του μαλλια και αφηνοντας μια ελαφρια δοση ανασας τον φιλησε απαλα και γλυκα...
Εμειναν μερες μαζι στο διαμερισμα της χωρις να βγαινουν ουτε για να παρουν τα απαραιτητα...Συχνα τα βραδυα ο Γερασιμος ετρεμε...ενιωθε να κρυωνει...τα ματια του κοιτουσαν αστραπιαια το χωρο οπου βρισκονταν...Φαινοταν σα να υπεφερε απο καποια σοβαρη,καποια θανατηφορα ασθενεια που του μειωνε τα περιθωρια υπαρξης στο σπιτι...Μα...μολις την κοιτουσε,σα να γιατρευοταν απο ολα...Λες και η Νιοβη ηταν κατι το θεοσταλτο που εμφανιστηκε για να τον ξυπνα απο τους εφιαλτες που διαδραματιζονταν με τα ματια του ανοικτα....
Η Νιοβη δε ρωτουσε ποτε τιποτα...Της εφτανε που ειχε μια συντροφια να τη γεμιζει...να την προκαλει να νιωσει ο,τι σε ολο της το ταξιδι μεσα σ'αυτο το βιο δεν καταφερε να βρει στα προσωπα των καλων,οπως αποκαλουνται,ανθρωπων...Αισθανοταν τον ερωτα να κατακλυζει καθε σπιθαμη των δωματιων και του ειναι της...Ειχε βρει την ψυχη που αντι να πνιγει,ζωντανευει...
Ενα πρωι ο Γερασιμος εξαφανιστηκε...Εκεινη περιμενε και περιμενε και περιμενε και περιμενε....Ο σωτηρας της δεν επεστρεφε....Τρομοκρατημενη βγηκε στο δρομο να τον αναζητησει...να τον φερει πισω....κοντα της....εκει που ανηκει η ουσια της και η δικη του...Γυρισε δρομους,στενα και λεωφορους...πουθενα...Λες και ο Γερασιμος ηταν μια μυθοπλασια...μια αναγκη που για να ναρκωθει γεννησε εναν ανδρα απ'τα πλευρα της να τη συντροφευει...
Ξαφνικα...στην τελευταια της επισκεψη στο σημειο εκκινησης και τερματισμου της εντρομης αναζητησης της,βλεπει μια φιγουρα να τρεχει καταπανω της και πριν προλαβει να καταλαβει τι ηθελε αυτη η φιγουρα και κατευθυνοταν τοσο αστραπιαια προς το μερος της,ενιωσε το πιο δυνατο σφιχταγκαλιασμα και τα πιο καυτα δακρυα που αγγιξαν ποτε ώμο..."Νιοβη μου...αγαπη μου....οι ουρανοι ανοιξαν και με πηραν στα καταστιχα,συγγνωμη!Πολεμησα Νιοβη μου,πολεμησα,με πιστευεις;Με πιστευεις αγαπη μου;'' Η Νιοβη εκπληκτη και μη καταλαβαινοντας λεξη απο το,επιεικως, παραληρημα του Γερασιμου τον φιλησε σα να την τραβουσαν μακρυα του και πασχιζε να τον χορτασει...''Γιατι με αφησες;''φωναξε δακρυσμενη μολις τα χειλη τους χωριστηκαν...''Εγινα θεατης μιας ολικης καταρευσης...Βρεθηκα να αιωρουμαι αναμεσα στο χαος και στα ερωτηματικα!Γιατι με αφησες;''Η αναπνοη της κοπηκε απο την ενταση των συναισθηματων που εκεινη τη στιγμη τα απελευθερωσε με ερωτοτροπη και εξαρτημενη λυσσα...
Ο Γερασιμος της χα'ι'δεψε το προσωπο και δακρυσμενος την κοιταξε στα ματια...''Δε μπορω να ερχομαι,γιατι δε μπορω να φευγω ερωτα μου...Δε μπορω να σε βλεπω γιατι μενω κι αυτο παει εναντια στο σωμα μου...'' Δεν καταλαβαινε....Δεν καταλαβαινε τιποτα απ'οσα της ελεγε...το μονο που καταφερε να πει ηταν ενα ''Τι εννοεις ψυχη μου;Μαζι ταξιδευουμε...''κι αμεσως της εκλεισε το στομα....δυο λεπτα σιωπης... κι υστερα εκεινος συνεχισε τους γριφους...''Εσυ την ελευθερια σου την εχεις....εγω επελεξα λαθος μονοπατι και με αποροφουσε σα δινη....Μεχρι που μια θεοτητα μου επιασε το χερι....εσπασε τα δεσμα μου και με πηρε μαζι της....Μια νεα εξαρτηση που αντι να με σβηνει απο το χαρτη,διευρυνει τα συνορα μου...Εισαι το τελος μιας αυτοκρατοριας που παρακμαζε...Σ'αγαπω....'' ψιθυρισε ''μονο αυτο εχει σημασια...Σ'αγαπω''...
Περασε το χερι του γυρω απο τη μεση της...Ακουμπησε ελαφρα το μαγουλο της με τα χλωμα του χειλη...Την εσφιξε ξανα...Η Νιοβη δε ρωτησε τιποτα...Δε χρειαζοταν....Απλως περπατουσαν....περπατουσαν....περπατουσαν για παντα μαζι...

~Στο Φυλακα Αγγελο μου~

Σε παρακαλώ….
Όχι κι εσύ….
Μη με εγκαταλειπεις….
Το φοβάμαι το σκοτάδι…..
Είναι πλημμυρισμένο από δαίμονες…..
Με καταδιώκουν συνεχώς….
Και όσο είσαι διπλα μου….
Δεν ανησυχώ για τίποτα….
Μου έχεις σώσει τη ζωή...

Είσαι η πηγή της….

Και αν χαθείς ο θάνατος μου…

Μονο που αν πεθάνω…
Η ψυχή μου θα μείνει κολλημενη μέσα στο σώμα μου…
θα μείνει ολόκληρη…
Και θα σαπίσει ολόκληρη….
’Aγγελε μου….
Μην μ' αφήσεις εδώ να με φάει το σαράκι……
Σώσε με…..
δώσε μου γι' άλλη μια φορα δύναμη να σηκωθώ πάλι…
τόσο μοναδικά το κανεις….
Με έκανες να σε λατρεύω….
θα μ' αφήσεις να πνιγώ….
θα μ' αφήσεις…??
Όχι…
Δεν θα το κανεις….
Είσαι λύχνος…
Και αν αφέθηκα στα χερια σου…
Είναι γιατί ξέρω πως η εγκατάλειψη….

Είναι γι αυτούς που με στοιχειώνουν…

Τη ζωή μου σου χρωστάω….
Για άλλη μια φορα…
Γιατί τώρα πια….

Δεν στέκομαι πλέον μονη….

~Στα παλια μου Τα παπουτσια~

~Έχεις πολύ δρόμο ακόμα να υποφέρεις ψυχή μου...
Τις φωνές δεν άκουσες και μεθούσες κι εσύ....
Τώρα έχεις πόνο μπροστά σου...
Τα προσωπεία πέφτουν τις νύχτες...
Σου το χα πει τυφλό παιδάκι...
Μην πιστεύεις στα τραγούδια μασκοφόρων...
Έκλαιγα και ψιθύριζα για τις απάτες...
Αλλα δε σώζεις τα θύματα αν δε θέλουν να σωθούν....
~’Ασπλαχνες αλήθειες έχεις ν' αντικρούσεις....
Τα σωθικά σου θα τα δεις να τρέχουν τρομαγμένα...
Καρδια νόμιζα πως δεν είχες...
Την άφησες να φύγει και τώρα κοίτα...
Σ'εκδικείται....
~Κι έλεγα κάποιος αδίκειται....
Κοίταζα τον καθρέφτη....
Αυτός είχε το βλέμμα του κι αλλου...
Χωράνε πολλούς οι καθρέφτες βλέπεις...
Γελούσα υστερικά στο πρόσωπο του κόσμου....
Πρόσεχε...
Ίσως αντικατοπτρίζει εσένα και τις πράξεις σου....
~Μονοπάτι ανήλεο σ'ακολουθεί και κοροϊδεύει....
Να σταματούσες εύχεσαι....
Μα κάποιος σε σκλάβωσε σε βρώμικα παπούτσια...
Εγώ έπρεπε να χα τρέξει μόλις ξεφορτώθηκα τον τύραννο....
Αλλα τι ξέρουν οι γηραιότεροι ανάπηροι...
~Έτσι είδα το βήμα σου....
Και κρύφτηκα στις σκέψεις....
Γνώριζα μικρούλη μου...
μα εμενα θα πιστεύεις?
Εγώ μια υπερβολή και μια συνήθεια....
Ένας ωμος να αγγίζεις και να κλαις...
Μια πραγματικότητα που δε θέλεις να πιστεύει ο κόσμος σου....
~Ο χρόνος πέρασε....
μ' άφησε πίσω να κοιτώ τους θρήνους...
στοιβάχτηκα σε εδάφη κλεμμένα...
κι έμαθα να μεταφράζω ξένους αιθέρες...
Στο βάλτο...
ως τα γόνατα ν'αναζητώ χρυσόμυγες...
Εκεί στα μακρυά...
να κυνηγώ τα λάθη,να τα σβήσω...
τον ουρανό να ξαναγγίξω με τα δάχτυλα...
Καβαλα σ' ένα σύννεφο πάλι...
για μια ανάγκη να οργώσω τα πνιγμένα μου χωράφια...
~Μου το 'χε μηνύσει η ζωή μου...
πιάσου απ' τής κλωστές για να σωθείς...
’Ακου,μιλα,σεβάσου,ζήσε,κλάψε,θάψε,σκάσε,νιώσε,αγαπά...
θα ρθούν μέρες που με χαμόγελο και πληγές θ'ανεβείς στο βουνό και θα φωνάξεις...
στα παλιά μου Τα παπούτσια....

~Πλανταξα(οπως λεμε θαλασσα)~

~Ξέρετε κάτι κύριε δικαστά?
εγώ δεν ήθελα να διαπράξω κάτι τόσο βάναυσο...
αλλα οι άνθρωποι απ ότι φαίνεται δεν λειτουργούν με το είναι....
ε τι να κάνω?
είμαι πολύ μικρή για να παλεύω...
αφού με πιάσαν απ το σβέρκο...
το γνώριζαν...
θα σκάσω....
κι έσκασα!
βούλωσα τα στόματα και τ' αυτιά τους...
~χαχ,όχι δε θα μιλήσω για ψυχές και μαρτυρια και σκόνη....
αυτή τη φορα θα πηδήξω στο άθλιο κενό...
με την ελπίδα να χαράξω την πορεία των ανωμαλων μου δρόμων...
έτσι είναι η ζωή και έτσι τη σκορπίζω...
οι λέξεις και το νόημα τους είναι ατόφια...
στην αλληγορία δεν πλανιέμαι τώρα πια γιατί σιχάθηκα...
~Αυτοί νόμιζαν πως με έχουν...
τους πίστευα και τους διαψεύδω....
Αυτό είμαι...
θα υπάρχω δίχως δρομολόγια να με περιορίζουν...
ΌΧΙ ΔΡΟΜΟΛΌΓΙΑ!
τέρμα πια!
Λυπαμαι την ατυχία που με δέρνει!!!
να ψοφήσει η σκύλα...
δε θα ψοφήσει εμενα!!
~Αμέσως το εγώ μου αναστηλώνω υπερήφανα...
στα μούτρα τους!
Είχαν την ιδέα πως οι σκύλοι δεν πουλάνε την ψυχή τους....
οι καλύτεροι θαρρούσαν...
μα όχι,είναι ψέμα...
την μάνα και τα μέλη τους για την δικαίωση!
Η αγορανομία είναι μια ανάπηρη πόρνη...
δε δίνει σημασία στο αν-"εκτιμητο"!
δεν υπάρχει κι όσο κι αν ψάξεις εσύ θα χάνεσαι!
~’Αντε...
αναλώσου...
γονάτισε και ούρλιαξε ΓΙΑΤΊ!
κι αν περιμένεις απάντηση...
είσαι απλά ηλίθιος!
A!πάρε και άδεια κουτάκια από αναψυκτικά...
να δεις ποιος σε σκέφτηκε σήμερα...
άραγε τι να περνάει από το νου του?
ειρωνέψου και λίγο μέσα στην απελπισία σου....
θα γελάσεις πολύ μόλις όλα τ' αντικρύσεις....
~E,αυτά μου έλεγαν κι εγώ δυσβασταξα!
Μου επέβαλαν τυφλότητα...
εμενα δε μ' αρέσει η κακια...
ονειρεύομαι να αγαπώ σωστά...
Ο νομος της σχετικότητας να διδάσκεται στο χρυσόψαρο!
Και τώρα πείτε μου....
Αθώα η Ενοχη?