~...Και εν τελει,τα εβγαλα ολα...~

~Μου κρατουσες τα μαλλια καθως εκλαιγα..
πανω απο μια πορσελανη που συμβολιζε το πως βλεπω τη ζωη μου...
Δοκιμασα τα παντα,να επιβιωσω απ'οτι εκανε το σωμα μου να σωριαστει...
ο κοκκινος καναπες φιλοξενησε το φοβισμενο αγγελούδι μεσα στην αγγαλια σου...
Ολα αλλαζαν στο πλανο...
Εκλεινα τα ματια μου κι ενιωθα τα παντα να χειροτερευουν...
να μην εχω τιποτα να με σωζει πια...
ουτε καν εσυ....
Υπεκυψα...
εγειρα λιγο κι εβγαλα τα σωθικα μου σε δακρυα απελπισιας για την κατασταση μου...
~Οπου κι αν κατευθυνθεις...
εγω ξωπισω σου θα πολεμω...
δε θα αφησω καμια μοιρα να με γδαρει μεχρι να παραδωθω...
δεν εχει τελος το ταξιδι των ονειρων...
γιατι εγω τα καβαλαω...
Θες ζωη;
Δικη σου ειναι...
εγω ομως θα φωναζω...
Και μια μερα....
θα μ'αγαπησεις παλι...
οσο δεν το κανες ποτε ξανα...
Θα κλαις πανω στο στηθος μου για τη στιγμη που καποτε αναρωτιοσουν αν σου αξιζει...
θα απαντω μετανοια για οσα χαθηκαν οσο ελειπες...
~Αμα μιλησω θα με σκοτωσεις;
Αγαπη μου,θα με σκοτωσεις;
Ξερεις τι λενε οι κατοικοι της κολασης;
Αν στον κοσμο αλλο απ'το τιποτα δεν εχει απομεινει...
ριξου ο ιδιος στη φωτια γιατι και την ψυχη σου την εχεις ηδη χασει για τον ερωτα...

~Ανακατευομουν~

~Ανοησια μου που αναρωτηθηκα...
τουτες τις μαυρες μερες...
Σερνομαι με μια ανασα σ'ενα οικειο κατωφλι περιμενοντας...
Ειχα μια τσαντα μ'ενα λωτο και ενα μη αμαρτωλο μηλο...
Δεν πειναω,ομως,γιατι δεν το καταλαβαινεις;
Ο φοβος μας χαρακωνει...
κι εγω εχω αρχισει να ~πεθαινω~ απο την αιμοραγια...
για στιγμες...
για χρονια που φυγαν...
σκλαβωνοντας καθε τι ζωντανο...
~Αν το αγγιξεις θα γεμισεις με φωτια...
αν το νιωσεις θα πεταξεις οπως πρεπει...
οι φωνες μεσα σου μιλανε...
κι εσυ εσκεμμενα αρνεισαι να ακουσεις....
~Ο ουρανος γαλαζιος ειναι γλυκος...
μα μην ξεχνας τα ηλεκτροφορα συννεφα....
Και πρεπει να τα καβαλησεις...
μα απ'την αλλη.........................
δεν ξερω....

~Θεατρικο μιας φιγούρας τραγικής~

Απ'το κλουβί μου...
Ειχα δει τι ήταν ικανός να κάνει...
ετούτος...
ο σάπιος...
ως τα έγκατα θεός...
Μ'είχε κλειδώσει...
τόσο καλά...
η ψυχή μου όμως...
που κάθε μου κραυγή...
ακουγόταν σαν νεογέννητο...
γεράκι....
που έκλαιγε...
απο πείνα...
-Της έσκισε τα ταλαιπωρημένα της ρούχα...
και έβαλε το σώμα της...
να χορεύει μέσα...
σε μπορντώ...
και έρωτα...
Στην αίθουσα χορού...
έστησε συμφωνία...
γραμμένη ειδικά...
για το πρόσωπό της...
την άδειασε...
για να της ανήκει...
-Στην μέση των πολυελαίων...
κρέμεται η φυλακή μου...
ανύπαρκτες...
οι φωνές που βγάζω...
κάτω απ'την μουσική...
Υπο το φώς χιλιάδων κεριών...
μαγεύεται...
χαλιά στο πάτωμα...
φτιαγμένα απο χιόνι και ζάχαρη...
Τοίχοι πλασμένοι...
απο μέλι που κατρακυλά...
Τα πορτραίτα ζωντανεύουν...
ζευγαρώνουν...
και χορεύουν...
Τραπέζι με αγγελικές λεπτομέρειες....
γεμίζει με παράδεισο...
να θρέψει....
κάθε της επιθυμία...
με ο,τι ονειρέυτηκε...
Μέσα απο τις ολόχρυσες πολυθρόνες...
αναδύονται νεραϊδες....
που τραγουδούν....
Οι νότες...
που αιωρούνται...
σχηματίζουν μια μορφή...
που πλησιάζει...
την ψυχή μου...
και τη στέφει...
με λογότυπο ενα κύκλο...
ολοκλήρωση στην κορυφή της...
Μελωδία που φέρνει την θύμηση...
θαλάσσιες σειρήνες...
αντηχεί...
και το κονσέρτο κλείνει...
-Το χειροκρότημά το αργό...
μέσα απο ελαφρύ αεράκι...
την άγγιξε...
Βαριά η ανάσα του...
στον ώμο της...
πέφτει...
Τα χέρια του...
σχηματίζουν το κορμί της...
στον αιθέρα...
Ένα φιλί πάνω στα χείλη της...
την κάνει να καίει...
-Το φορεμά φλέγεται....
και κουρελιάζει...
Το χιόνι,πίσσα...
τα πέλματά της τα γατζώνει με ορμή...
σαν τέρατα...
που ξεπροβάλλουν...
την κρατά ως τα γόνατα...
Οι κουρτίνες πέφτουν...
και θέσεις γεμάτες....
απο μάζες...
πανομοιότυπες ανθρώπων...
παρακολουθούν...
σε έκσταση....
-Το ξίφος του...
σκίζει...
τρυφερά...
το δέρμα της...
Το αίμα στάζει...
και την πίσσα δυναμώνει...
Αργά κυλάει και η ζωή της...
κι εκγλωβισμένη...
καταπίνεται...
Μέσα στο τέλος...
όμως...
το συναίσθημα αντιτάσσεται...
-Ο άκαρδος θεός....
απτόητος...
συνεχίζει να απορροφά...
ο,τι απέμεινε...
και γελά...
πάνω απο το σώμα που διπλώνει...
Βρήκε το γνώριμο πόνο...
η ψυχή μου...
μ'αυτή τη φορά...
το κεφάλι της σκύβει...
και τον δέχεται...
-Το προσποιητό...
διάλεξε την πλευρά...
του δυνατότερου...
και μέσα απ'αυτην τη συμαχία...
ο,τι υλικό...
τώρα κείτεται...
κι ο,τι πνευματικό...
τώρα ταξιδεύει...
-Χαϊδεψε....
τον κάθε σπόνδυλο στην πλάτη της...
αφήνοντας...
νεκρά κύτταρα...
έτοιμα να αποχωριστούν τη σάρκα...
Την παράτησε...
με δυό μαχαιριές...
στο λαιμό και στον σβέρκο..
Έτσι...
αν το ξίφος του σήκωνε....
να μπορούσε να δείξει...
το τρόπαιο...
στους ακόλουθους ανόητους...
και να φωνάξουν πανυγυρικά...
το δυστυχές ονομά του....
-Οτιδήποτε ψεύτικο δημιούργησε...
γκρεμίζεται...
Το νόημα της πλάνης του...
τελείωσε....
Την πέταξε....
κενή...
και βυθισμένη στην τυφλότητα...
να συνεχίσει...
την αβέβαιη της μοίρα...
Κρατώντας το στιλέτο του...
γεμάτος νεκταρική ευχαρίστηση...
αποχωρεί...
Τράφηκε κι απόψε...
το πολυαγαπημένο του...
εγώ...

Feelings are with us,as long as we want....and i'll keep them all...I am true and non selfish at all....And not drunk for the first time...

~Do you see this untouchable paraDies...
Drops of perfection in your...
so called dirty face...
I choose to believe...
what i felt to believe...
and what i want...
Beneath this so seen numb body...
there's a soul who paraLies...
maybe...
This is your flag in my mind...
Yeah,it paraLies...
And the only way...
is the one of paroDies...
After three years...
I touched signs of an M...
in you...
So you are true...


There's a huge chance you read this and understand it all wrong....But they're the greatest words....

~Αναστασία~

~Πόσοι φεύγουν από αχαριστία για ταξίδι...
Για να δουν τον κόσμο,λένε...
και να τον γνωρίσουν...
~Και στο τέλος...
γυρνούν δαρμένοι...
με χέρια...
και καρδιά αδειανή...
~Και μετά...
είναι ήδη αργά...
φύγανε όλοι για ταξίδι...

~Αποδιοπομπή~

~Κι αν αύριο κλαίω...
Τί θα πω στη μάνα μου;
Να πω πως τάχα έχασα μια φρούδα ελπίδα;
Για ποιόν;
Να βάλω μάσκα...
Προσωπείο όπως πάντα...
Αναρωτιέμαι...
Έγω είμαι εδώ;
~Στον καθρέφτη που αγάπησα να μιλώ με απέχθεια...
Ο περίγυρος δε βλέπει παρά μόνο ψυχραιμία...
Θέλω να φυλακίζομαι...
Το πεπρωμένο βοηθά...
Πλέκει την κατάντια μου...
κι αφήνεται...
~Αύριο,λοιπόν,θα κλαίω...
Αύριο,λοιπόν,να δούμε τί θα πω...
Θα ρίξω ευθύνες...
σ'αυτούς που με μαγέψαν...
Θα τσακίσω κόκκαλα και καρδιές...
με τη γλώσσα μου που πέτρωσε...
Θα φωνάζω...
Θα τραγουδώ...
~Θα το βουλώσω...
Γιατί όταν κλωτσήσεις την καμήλα που μαντεύει...
εκείνη πάντα θα θυμάται...
σε ποιανού το πρόσωπο να φτύσει...

~Ψυχρο Νυχτερινο Παραθυρο~

~Στο χαμό τόσων μηνών...
το μόνο που με εξέφραζε ήταν η απελπισία...
Τί να σου γράψω να επιστρέψεις...
Ποιούς στίχους να σου αφιερώσω να συγκινηθείς...
Όλα...
Όλα για να σε φέρω πίσω...
~Σήμερα έκλαψα τέσσερις φορές...
άλλες δυο χρειάζομαι για λίγο να σ'αγγίξω...
Τα λόγια τρίτων υστερικά μετράνε...
Έχασα τα πάντα...
Πέθανα,έγινα στάχτη...
~Η μόνη μου ανάγκη...
να ζω μες στη μέθη...
κι αναίσθητη στο σκληρό μου κρεβάτι...
Πώς τα 'κανα έτσι...
Πως τα 'φερε έτσι η μοίρα...
Σε άγονες φλέβες πετάχτηκα αφιλοκερδώς...
~Μη ρωτάτε πόσες φορές αυτοκτόνησα...
Μόνο μια...
Μια και φαρμακερή...
Για ένα λάγνο κι ανόητο ψευτοφίλημα...
~Στην αισχρά μου καταδίκη του χρόνου...
σε ανήλιαγες σπηλιές...
στα ύψη τους πέφτω...
κατακρημνίζομαι...
Μ'ένα Μ πάνω απ' τον αστράγαλό μου...
για πιο γερά πατήματα...
~Ποτέ ξανά το ίδιο λάθος...
Αλλά είναι ανόητες λέξεις...
Μες στο βάλτο να ψάχνεις δεύτερη ευκαιρια....
Τραγικά ανόητο...